verarmd uranium

Verarmd uranium is een chemisch toxisch en laag radioactief zwaar metaal dat vooral een gezondheidsgevaar inhoudt wanneer het in de vorm van fijn stof ingeademd wordt of via besmette voeding of via open wonden in het lichaam wordt opgenomen. In geen enkel Europees land mag verarmd uranium in het milieu worden geloosd. Verarmd uranium hoort volgens westerse normen thuis in een veilig en gecontroleerd depot voor laag radioactief afval. Verarmd uranium heeft een heel lange radioactieve halveringstijd van 4,5 miljard jaren waardoor het bij interne besmetting de cellen en weefsels kan beschadigen door zijn langdurige aanwezigheid in het lichaam en door de intense straling van alfadeeltjes. Elk alfadeeltje van verarmd uranium geeft ongeveer 4,2 MeV (miljoen elektron volts) af. Slechts 6 tot 10 eV (electron volts) zijn voldoende om DNA of andere grote moleculen te breken, wat schade veroorzaakt die mogelijk niet door cellulaire herstelmechanismen kan ongedaan worden gemaakt. Wetenschappers van het Armed Forces Radiobiology Research Institute, een instituut dat gelieerd is aan het Amerikaanse ministerie van defensie, toonden aan dat verarmd uranium onder bepaalde voorwaarden schade aan het erfelijk materiaal DNA kan veroorzaken en in een cel kankerverwekkende verbindingen kan op gang brengen, zuiver door het effect van zijn chemische toxiciteit.
Zie meer op Wikipedia.org...