tribunate

Tribune (from the Latin: tribunus; Greek form tribounos) was a title shared by 2–3 elected magistracies and other governmental and/or (para)military offices of the Roman Republic and Empire. It derived originally from the representatives of the tribes (tribus) into which the Roman people were divided for military and voting purposes.
See more at Wikipedia.org...

Dans la Rome antique, les tribuns de la plèbe sont les représentants de la plèbe.
Pour la suite, voir Wikipédia.org…

Volkstribun (tribunus plebis) war ein Magistrat, das heißt ein gewählter politischer Amtsträger in der römischen Republik.Das Volkstribunat entstand gemäß der legendären römischen Überlieferung im Jahre 494 v. Chr., 15 Jahre nach der Gründung der römischen Republik, zu Beginn der Ständekämpfe. Aufgabe der Volkstribunen war die Verteidigung des Volkes, der Plebejer, gegen Übergriffe des Adels (Patrizier). Sie schritten gegen Entscheidungen und Maßnahmen patrizischer Beamter und des Senats ein, gestützt nicht auf eine gesetzliche Grundlage, sondern geschützt von einem religiösen Tabu: Die Person eines Volkstribunen galt als sakrosankt (lat. sacrosanctus: „unantastbar“). Das heißt: Wer einen Volkstribun körperlich angriff, konnte als Staatsverräter hingerichtet werden. Der Volkstribun bewegte sich daher demonstrativ unbewaffnet und ließ auch nachts die Tür seines Hauses unverschlossen. Die Zahl der Volkstribune variierte im Laufe der Zeit, anfangs waren es nur zwei, seit 449 v. Chr. war ihre Zahl der Volkstribunen auf zehn festgelegt. Die Volkstribunen wurden wie alle römischen Beamten auf ein Jahr gewählt, allerdings nicht von einer Versammlung des gesamten Volkes, sondern nur den Plebejern im concilium plebis.
Mehr unter Wikipedia.org...

Trybunat ludowy – urząd w republice rzymskiej utworzony w 494 roku p.n.e., którego podstawowym zadaniem była ochrona interesów obywateli, a zwłaszcza plebejuszy przed arbitrażem patrycjuszy w senacie.Trybuni ludowi (tribuni plebis), których na początku było dwóch lub czterech (dla każdej z 4 tribus urbanae), a od 457 r. p.n.e. dziesięciu, wybierani byli przez concilia plebis; mieli oni dość szerokie uprawnienia m.in. poprzez ingerencję w czynności wszystkich urzędników oprócz dyktatora i cenzorów. Mogli zwoływać comitia tributa i przeprowadzać na nich uchwały. Z czasem uzyskali prawo stosowania sprzeciwu (intercessio) na zgromadzeniu ludowym (concilium plebis) przeciw wnioskom senatu, jeśli uznali je za szkodliwe dla obywateli. Po zawetowaniu uchwały senatu, mającej moc uchwały obowiązującej (senatus consulltum), zmieniała ona kwalifikację na uchwałę opiniodawczą (senatus auctoritas). Zakres władzy trybunów ludowych stopniowo się zwiększał, szczególnie w późniejszym okresie republiki po intensywnych walkach stanowych plebejuszy z patrycjuszami. Ewoluowały ich uprawnienia wobec senatu: od prawa przysłuchiwania się jego obradom, poprzez prawo do przemawiania, aż do prawa jego zwoływania (ius agendi cum senatu). U schyłku republiki trybunowie ludowi w zasadzie nie byli już opozycją wobec nobilitas, ale wręcz ich narzędziem w rządach, a byli trybunowie (na mocy lex Atinia) wchodzili nawet w skład senatu. Osoba trybuna ludowego, w okresie jego rocznej kadencji, była święta i nietykalna (sacrosanctus). Władza trybunów ograniczona była tylko do terenów miejskich Rzymu, czyli nie mogli oni przeciwstawiać się urzędnikom poza obrębem miasta.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...

La magistratura romana di tribuno della plebe (in latino tribunus plebis) fu la prima magistratura plebea a Roma. Fu creata nel 494 a.C., all'incirca 15 anni dopo la fondazione della Repubblica Romana nel 509 a.C.. I plebei di Roma avevano effettuato una secessione, cioè avevano abbandonato in massa la città, accettando di rientrare solo quando i patrizi ebbero dato il loro consenso alla creazione di una carica pubblica che avesse il carattere di assoluta inviolabilità e sacralità (caratteristiche sintetizzate dal termine latino sacrosanctitas). Questo significava che lo Stato si accollava il dovere di difendere i tribuni da qualsiasi tipo di minaccia fisica, ed inoltre garantiva ai tribuni stessi il diritto di difendere un cittadino plebeo messo sotto accusa da un magistrato patrizio (ius auxiliandi). Secondo la tradizione i primi tribuni della plebe si chiamavano Lucio Albinio e Caio Licinio.
Per saperne di più visita Wikipedia.org...