A transceiver is a device comprising both a transmitter and a receiver which are combined and share common circuitry or a single housing. When no circuitry is common between transmit and receive functions, the device is a transmitter-receiver. The term originated in the early 1920s. Technically, transceivers must combine a significant amount of the transmitter and receiver handling circuitry. Similar devices include transponders, transverters, and repeaters.

Transceiver (engl., Kofferwort aus transmitter und receiver), ist die Bezeichnung für eine in konstruktiver Baueinheit ausgeführte Kombination aus Sender und Empfänger, ursprünglich in der (analogen) Funktechnik, in deren Frühzeit Sender und Empfänger in der Regel zwei, nicht selten volumimnöse Geräte waren.

Un émetteur-récepteur est un équipement électronique combinant un récepteur et un émetteur qui partagent des circuits communs. Les anglos-saxons parlent de transceiver, contraction de TRANSmitter (émetteur) et de reCEIVER (récepteur). Ce mot est parfois francisé en transcepteur. Il est utilisé dans plusieurs contextes.

Transceiver eller sändtagare är en enhet (utrustning) som, inbyggd i samma hölje, både kan sända och ta emot och där delar av konstruktionen, t.ex antennen, är gemensam för sändare (transmitter) och mottagare (receiver). Typiskt används ordet för små radiosändare, till exempel walkie-talkie eller jaktradio, men även för kortvågsradiostationer som många radioamatörer har hemma i sina sändarlyor. Det ursprungligen engelska ordet används på en del andra språk även för telefonlur eller mobiltelefon.

Transceiver – urządzenie służące do zamiany sygnału przesyłanego przez np. światłowód na kabel miedziany lub odwrotnie. Przykładem może być zamiana Ethernetu 100FX (światłowód) na Ethernetu 100TX (skrętka-miedź). Zwykle stosuje się je tam, gdzie trzeba przesłać sygnał na znaczne odległości, bez użycia droższego sprzętu, który dokonywałby zamiany protokołu, np. połączenie dwóch sieci bazujących na technologii miedzianej Ethernet. Transceiver dla Ethernetu (lub ATM czy SONET/SDH) działa zwykle na dwóch włóknach (nadawanie i odbiór osobno) lub też na jednym włóknie – wtedy do nadawania wybierana jest inna długość fali (np. nadawanie 1330 nm, odbiór 1510 nm). Transceivery tego typu stosowane są zwykle na duże odległości i przenoszą nie tylko 1G bps ale 16 Gbps – używając odpowiednio szesnastu długości fal do nadawania i odbioru, na odległości np. 100 km, używając technologii DWDM lub CWDM. Transceiver jest nazywany inaczej nadajnikiem-odbiornikiem sygnału lub supernadajnikiem, często nazywa się to urządzenie nadbiornikiem. Do nadbiornika sygnału (transceivera) podłącza się różne rodzaje okablowania np. skrętkę, cienki ATM, czy AUI.