tenor

A tenor is a singer with a voice range from approximately C3 (one octave below middle C) to A4 (above middle C) in choral music, or up to "tenor C" (C5, one octave above middle C) or higher in operatic music (see voice type).
See more at Wikipedia.org...

Dans la musique occidentale, le terme ténor désigne les voix masculines les plus aiguës (chantant en voix de poitrine principalement).
Pour la suite, voir Wikipédia.org…

Tenor ([], Betonung auf der ersten Silbe): bezeichnet Sachverhalt, Kern der Aussage, Grundton in einer Rede oder einem Schriftstück (z.B. "dieser Text enthält einen positiven Tenor"), in der Rechtsprechung Teil eines gerichtlichen Urteils oder Beschlusses, siehe Tenor (Urteil)in den Kirchentonarten ein bei der Rezitation hervortretender Ton (Musik)die in der mehrstimmigen Musik des 13.- 16. Jahrhunderts den cantus firmus tragende Stimme
Mehr unter Wikipedia.org...

Als Tenor (Betonung auf der zweiten Silbe, v. lat. tenere „halten“; Mz. die Tenöre) wird die hohe männliche Gesangs-Stimmlage wie auch der Sänger (früher auch: Tenorist) derselben bezeichnet. Die Bezeichnung bildete sich mit der beginnenden Mehrstimmigkeit heraus, als man die Stimme, die den Cantus firmus hielt, Tenor nannte, während die umspielenden Gegenstimmen Contratenor hießen.
Mehr unter Wikipedia.org...

Tenor to rodzaj głosu ludzkiego. Mianem tym określa się również osoby śpiewające tym głosem.Tenor jest najwyższym głosem męskim osiągalnym rejestrem piersiowym (patrz: technika śpiewu). Zwykle obejmuje zakres od c do c2.Nazwa głosu pochodzi od włoskiego słowa "tenere" (pol. podtrzymywać). Na początku rozwoju polifonii wokalnej, w muzyce średniowiecznej, tenor zawsze wykonywał partię cantus firmus, podtrzymując głos wysoki (nazywany "cantus", mniej więcej w skali sopranu), który wykonywał inną melodię. W dalszym rozwoju dodano trzeci głos, wyższy niż tenor, śpiewający melodię odnoszącą się do cantus firmus, niejako przeciw tenorowi (contratenor altus, czyli wysoki (=altus) głos śpiewający partię konkurującą z partią tenorową). Następnie dodano kolejny głos, niższy (contratenor bassus, czyli głos niski (=bassus) śpiewający partię również konkurującą z partią tenorową). W ten sposób stworzono podstawowy skład polifoniczny podobny do obecnie nam znanego: cantus, contratenor altus, tenor, contratenor bassus. Dla ułatwienia odrzucono potem słowa "contratenor", tworząc nazewnictwo "cantus - altus - tenor - bassus" upodobnione do stosowanego w naszych czasach, znane już w renesansie i używane częściowo również w baroku.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...

La parola tenor deriva dal latino tenere (tenere in italiano). Il tenor era la struttura fondamentale della musica polifonica medioevale e rinascimentale fra il 1250 e il 1500. Esso consisteva nella voce principale della polifonia ed era costituito da note tenute per lungo tempo che trasportavano un cantus firmus preso da opere musicali del passato. Attorno al tenor si sviluppavano le altre voci del canto che erano molto più veloci e piene di abbellimenti.
Per saperne di più visita Wikipedia.org...

Nell’arte del canto il termine “tenore” designa sia la più acuta delle voci maschili, sia il cantante che ne è dotato sia, astrattamente, il suo registro peculiare. L’estensione della voce di tenore è di circa due ottave, dal fa della seconda al re della quarta (fa2 – re4), tuttavia in alcuni casi può scendere al do2 e generalmente non canta mai oltre il do4, comunemente detto «do di petto».
Per saperne di più visita Wikipedia.org...