Het spijkerschrift of cuneiforme schrift (cuneus is Latijn voor wig) werd rond 3200 v.Chr. ontwikkeld uit het oudere pictografische schrift van Sumer in het huidige Irak. Het werd geschreven op plakken klei waarop men met een stukje riet wigvormige (= cuneiforme) inkepingen maakte. Met deze spijkers werd de omlijning van een pictogram nagebootst. Ieder pictogram stond voor een lettergreep. Hoewel de oudste toepassing van het schrift een economische was (ontvangstbewijzen, contracten enzovoorts), verschenen al rond 2400 v.Chr. de eerste literaire composities. De eerste schrijftalen waren Sumerisch en een vroege vorm van Elamitisch, maar al snel kwamen er Semitische talen als Eblaïtisch en Akkadisch, vooral na de overname van Sumer en Akkad door Sargon de Grote. Later, rond 1300 v.Chr. kwamen daar ook Indo-Europese talen zoals Hettitisch, Palaisch en Luwisch bij. Het Ugaritisch werd rond 1400 v.Chr. geschreven met een vereenvoudigde vorm van spijkerschrift dat maar 30 tekens had en zich ontwikkelde in de richting van een alfabetisch schrift. Het Elamitisch onderging een vergelijkbare ontwikkeling. In Irak zou het schrift nog lang gebruikt worden door de Babyloniërs en Assyriërs, die latere vormen van Akkadisch spraken. De laatste voorbeelden zijn van ca. 75 na Chr. Tegen die tijd echter was het alfabetische Aramese schrift allang in algemeen gebruik, omdat het veel eenvoudiger was om te leren schrijven.