solitary

επίθ. ερημικός, μοναχός

ουσ. μονήρης

(Lex). ασυντρόφευτος, μοναχικός, απόκοσμος

Επιθ. μόνος, μοναχικός, που δεν έχει συντροφιά//
απόμερος, απόμακρος//
ακατοίκητος//
μοναχός, ερημίτης,
Ουσ. εγκλεισμός στην απομόνωση, απομονωτήριο (ως ποινή)