Prepositions (or more generally, adpositions, see below) are a grammatically distinct class of words whose most central members characteristically express spatial relations (such as the English words in, under, toward) or serve to mark various syntactic functions and semantic roles (such as the English words of, for). In that the primary function is relational, a preposition typically combines with another constituent (called its complement) to form a prepositional phrase, relating the complement to the context in which the phrase occurs.

Eine Adposition ist in der Grammatik eine Wortart, die nicht flektiert werden kann und die alleine noch keine abgeschlossene Sinneinheit bildet. Zusammen mit einem Nomen, dessen Kasus sie bestimmt, bildet sie eine Adpositionalphrase. Bedeutungen, die mithilfe von Adpositionen ausgedrückt werden können, können (u. a.) lokaler, temporaler, kausaler oder modaler Natur sein.

En grammaire, une préposition est une catégorie de mot-outil (plus précisément, un mot de liaison) reliant un élément syntaxique donné à un autre élément de niveau supérieur, et précisant le type de lien ainsi créé.

Prepositioner är adpositioner som placeras framför de nominalfraser för vilka de anger funktion i en sats. Nominalfrasens roll kan också innehas av nominala bisatser. Med sitt objekt kan prepositionen bilda rums- eller tidsadverbial, som är fallet för prepositionerna i, under, på. Prepositionen kan också bilda rent grammatiska funktioner som exempelvis "Jag skrattar åt dig", "Hon tänkte på att han skulle resa".

Adpositioner är ett ordklassnamn som förekommer som alternativ, sammanfattande benämning på prepositioner, cirkumpositioner och postpositioner, men som sällan används i svensk grammatikundervisning. Adpositioner placeras olika i förhållande till huvudorden, men har samma funktion, varför de hör till en och samma ordklass.

Przyimek (łac. praepositio) – nieodmienna część mowy, która łączy się z wyrazem i nadaje mu inny sens; np. rzeczownik stół tworzy z przyimkami wiele zestawień: na stole, o stole, za stołem, obok stołu, po stole, pod stołem, zza stołu, koło stołu, przy stole, ponad stołem, od stołu, ku stołowi. Przyimki, to niesamodzielne części mowy, które w zdaniu muszą łączyć się z innymi wyrazami. Zasadniczo przyimki z następującymi po nich wyrazami piszemy oddzielnie np. do domu, po drodze itd. Niektóre przyimki jednosylabowe mogą przyjmować koncówkę -e, co nie ma wpływu na rozdzielną pisownię tych przyimków z tymi wyrazami : beze mnie, przeze mnie, ode mnie, nade wszystko, przede wszystkim. Pisownię łączną stosujemy, jeżeli po przyimku następują cząstki: -bok, -dług, -koło, -czas, -miast, -śród, i -wnątrz.