In linguistics, plurality or [a] plural is a concept of quantity (i.e., grammatical number) representing a value of greater-than-one". [3] [4] [5] [6] Typically applied to nouns, a plural word or marker (morpheme) is used to distinguish a value other than the default quantity of a noun, which is typically one. Plurality is a linguistic universal, represented variously among the languages as a separate word (free morpheme), an affix (bound morpheme), or by other morphological indications such as stress or implicit markers/context.

Der Plural (lat. plures „mehrere“; Abk.: „Pl.“) bezeichnet in der Grammatik einen Numerus und repräsentiert die Mehrzahl. Darunter fallen alle Mengen, die in einer Sprache nicht durch einen niederwertigeren Numerus abgedeckt werden. Das Gegenteil des Plurals ist der Singular, die Einzahl. Manche Sprachen kennen zusätzlich eigene Formen für einen sogenannten Dual (= eine Mehrheit, bestehend aus genau zwei Teilen), Trial (drei Teile) oder Paukal (ein paar Teile).

Plural är ett numerus som betecknar flertal.

Liczba mnoga - forma fleksyjna, tj. przypadek w deklinacji i w koniugacji, oznaczający wiele przedmiotów lub osób, a także w przypadku przedmiotów zbiorowych - grupy tych przedmiotów (np. piasek w liczbie pojedynczej oznacza wiele ziaren piasku, ale istnieje też forma w liczbie mnogiej - piaski - mogąca się odnosić do większych zbiorów - np. piaski pustyni; podobnie armia to grupa ludzi, gramatycznie liczba pojedyncza, istnieje jednak rzeczownik armie w liczbie mnogiej).

Het begrip meervoud of pluralis verwijst in de taalkunde naar een van de volgende eigenschappen:

• bij zelfstandignaamwoordgroepen: de vormkenmerken die aangeven dat het betreffende naamwoord op meer dan één zaak betrekking heeft.

In dit voorbeeld worden in de naamwoordgroep de beesten de vorm van het lidwoord (de in plaats van het) en het zelfstandig naamwoord (beesten met de uitgang -en) bepaald door het verwijzen naar meer dan één beest. We zeggen van deze woordgroepen dat ze in het meervoud staan.

• bij met een zelfstandignaamwoordgroep congruerende woordgroepen: de vormkenmerken die aangeven dat de zelfstandignaamwoordgroep waarmee de woordgroep congrueert op meer dan één zaak betrekking heeft.

In dit voorbeeld worden in de zin Zeer kleine beesten grazen de vorm van de bijvoeglijke bepaling zeer kleine (met de uitgang -e) en die van het gezegde (grazen met de uitgang -en) bepaald door het verwijzen naar meer dan één beest.

• als betekenisaspect: het verwijzen van een zelfstandignaamwoordgroep naar meer dan één zaak.