Om de vegetaties te kunnen classificeren hebben vegetatiekundigen een typologie ontwikkeld. Er zijn diverse scholen, die verschillende methoden hebben ontwikkeld om vegetaties te classificeren.

Het grootste onderscheid is het verschil tussen de Anglo-Amerikaanse en de Continentaal-Europese benadering van vegetaties. De eerste benadering gaat uit van een langzame overgangen bij de verschillen tussen vegetaties zonder dat daarbij vast groepen of typen onderscheiden kunnen worden. De Continentaal-Europese ziet wel onderscheidbare en beschrijfbare typen: syntaxa. De Continentaal-Europese benadering is gebaseerd op de waarneming dat vegetaties kenmerken hebben die niet terug te voeren zijn op de eigenschappen van de individuele soorten, maar op hun onderlinge interactie. Zo komt zij tot een serie strikt omschreven typen met verdere onderverdelingen. De achtergrond van dit verschil is dat de Continentaal-Europese scholen gevormd zijn in Europa waar het landschap gevormd is door eeuwenlang cultuurgebruik. Dat cultuurgebruik zorgt voor meer gefragmenteerd landschap. In Amerika echter zijn er grote aaneengesloten natuurgebieden die nooit veel cultuurlijke bewerking hebben gekend en is de overgang tussen de verschillende vegetaties door klimatologische verschillen veel vloeiender.