Obój -
instrument dęty drewniany z grupy
aerofonów stroikowych. Obój należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także
rożek angielski,
fagot i
kontrafagot. Skala (zakres
dźwięków muzyczny) instrumentu wynosi od b do b³. Instrument to podłużna "rura", lekko stożkowa, zakończona lejkowatym rozszerzeniem. Otwory nawiercone na długości instrumentu otwierane i zamykane są klapami. W instrument dmie się za pośrednictwem cienkiej, metalowej rurki (otoczonej korkiem, na którą nawija się podwójną trzcinkę) ze stosunkowo dużym ciśnieniem, a jednocześnie niewielką ilością powietrza.
Stroik umieszczony u wylotu rurki, składa się z dwóch listków wykonanych z
trawy o nazwie arundo trzcinowate Arundo donax - i złożonych ze sobą. Powietrze przepływając pomiędzy nimi wywołuje ich wibrację, drganie. Korpus instrumentu tradycyjnie wykonywany jest z drewna, najczęściej afrykańskiego blackwoodu (Dalbergia melanoxylon), istnieją także egzemplarze wykonane z drewna
rosewood (Dalbergia nigra). Standardowa długość instrumentu wynosi ok 60 cm. Obój charakteryzuje się melancholijnym, śpiewnym i dość przenikliwym brzmieniem co predestynuje go do roli instrumentu solowego. Świetnie sprawdza się także w muzyce filmowej. Nazwa obój pochodzi z francuskiego Hautbois oznaczającego "wysokie drewno". Współczesny obój został wynaleziony w
XVII wieku lecz miał swego poprzednika w instrumencie zwanym
Szałamaja (shawm) znanym już w
XII wieku. Pierwotne instrumenty, w których
wibrator opierał się na samej zasadzie, co w oboju znane były już w starożytnym Egipcie jako "trąbka trzcinowa". Instrument podobny do
fujarki, lecz z wibratorem zbudowanym z dwóch listków rzecznej trzciny złożonych razem. Podobny instrument znany był także w starożytnym
Rzymie i nazywany był tibiae. Obój szczególnie popularny w okresie
baroku był istotnym instrumentem solowym oraz częścią
kwartetu dla tego i
orkiestry kameralnej. Wraz z rozwojem
orkiestry symfonicznej wszedł w jej stały skład, najczęściej zdwajany lub zwielokrotniany. Współcześnie można spotkać także oboistów grających jazz, dobrym przykładem tutaj jest francuski oboista Jean Luc Fillon czy Amerykanin Paul McCandless. Obój posiada kilka odmian:
Obój miłosny (d'amore)
Rożek angielskiObój myśliwski (oboè da caccia)
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...
En obo er et
musikinstrument i
træblæserfamilien med dobbelt rørblad. Ordet stammer fra det franske Hautbois (højt træ eller højt træblæseinstrument), og kaldtes tidligere også Hobo på dansk. Instrumentet er udviklet omkring 1650-90, som en videreudvikling af
skalmejen, der ligesom oboen også havde dobbelt rørblad, men rørbladet var på skalmejen ikke i direkte kontakt med musikerens læber. Oboen har ikke et mundstykke som
klarinetten eller
saxofonen, men i stedet to tynde træstykker, sat sammen med et metalspænde.
Se mere på Wikipedia.org...
Free Download Now!
