Mandate can refer to:

• Mandate (international law), an obligation handed down by an inter-governmental body
• Mandate (criminal law), an official or authoritative command; an order or injunction
• Mandate (politics), the power granted by an electorate
• Individual mandate, an often controversial government requirement for the purchase of goods by individuals
• Contract of mandate - a contract of bailment of goods without reward, to be carried from place to place, or to have some act performed about them.
• a mandate is the formal notice of decision from an appeals court
• a requirement for a Health maintenance organization to provide a particular product.
• Papal mandate - responses of the pope or a Sacred Congregation, in writing, to queries or petitions of individuals.
• League of Nations mandates, quasi-colonial territories established under Article 22 of the Covenant of the League of Nations, 28 June 1919, which included:
  • French Mandate of Lebanon
  • British Mandate of Mesopotamia
  • British Mandate of Palestine
  • French Mandate of Syria
• Mandate (theology), to some Christians, an order from God
• Mandate of Heaven, a traditional Chinese concept of legitimacy used to support the rule of the kings of the Shang Dynasty and later the Emperors of China
• Mandate (trade union), a trade union in Ireland

Mandate ist eine US-amerikanische LGBT Zeitschrift.

Als Mandat (von lat. mandare = „aus der Hand geben, beauftragen, befehlen“) bezeichnet man grundsätzlich einen Auftrag oder eine Ermächtigung, die jedoch keine genaue Handlungsanweisung beinhaltet.

Pojęciem mandat określa się kilka różnych i zupełnie ze sobą nie związanych instytucji prawnych.

1. Mandat (mandat karny) jako uproszczony tryb nakładania grzywny za wykroczenie.
2. Mandat jako umocowanie określonej osoby do uczestnictwa w zbiorowym ciele obsadzanym w wyborach – mandat ma poseł na Sejm, radny gminy itp., ale również członek zarządu organu osoby prawnej (spółki, spółdzielni, fundacji itp.). Wyróżnia się dwa rodzaje: mandat wolny i mandat imperatywny.
3. Mandat w prawie międzynarodowym: stan, w którym państwo ma obowiązek wykonywania wszystkich poleceń organizacji międzynarodowej. Organizacja ta ma mandat i może w dowolny sposób kierować polityką tego państwa. Po I wojnie światowej kolonie niemieckie i niektóre części Imperium Osmańskiego zostały objęte mandatami Ligi Narodów. Miało to zapobiec rozszerzaniu na tych terytoriach kolonializmu. Liga Narodów, nie mając jednak żadnej władzy wykonawczej, powierzała mandaty swoim członkom (głównie Francji i Wielkiej Brytanii), co różniło się od poprzedniej, przedwojennej sytuacji jedynie zmianą nazwy stosunku zależności. Porównaj: protektorat.

Mandaatti voi tarkoittaa seuraavia asioita:

• Mandaattialuetta
• Toimeksiantoa