Epoka żelaza to w
prehistorii okres dziejów ludzkości następujący po
epoce brązu, w którym żelazo stało się głównym surowcem w wytwarzaniu
narzędzi. Ramy czasowe epoki żelaza są różne i uzależnione od stref geograficznych, zróżnicowania
kulturowego i rozwoju społeczno-gospodarczego. Żelazo jest materiałem o wiele twardszym, wytrzymalszym oraz odporniejszym na proces wtórnej obróbki niż
brąz. Jest też materiałem znacznie dostępniejszym. Najpopularniejszą odmianą żelaza w starożytności były tzw.
rudy darniowe oraz błotne, w których zawartość żelaza wahała się od 30% do 50%. Występowały one przy powierzchni, więc były bardzo łatwe w eksploatacji. Rzadko sięgano do głębszych pokładów żelaza, gdyż wiązało się to z czasochłonnymi metodami górniczymi. Żelazo otrzymywano poprzez termiczne oddzielenie czystego surowca od zanieczyszczeń, w tym celu po wydobyciu rudy segregowano oraz oczyszczano konkrecje następnie poddając je procesowi prażenia. W najwcześniejszym okresie wytopu dokonywano w ogniskach otwartych, a dopiero z biegiem czasu stosowano do wytopu
dymarki. Żelazo umieszczano w piecu warstwowo na przemian z węglem drzewnym. Następnie podgrzewano piec do temperatury 1300 stopni, ponieważ wtedy dochodziło do redukcji tlenków i zmiany konsystencji metalu. W wyniku tego procesu otrzymywano metal w postaci łupki zanieczyszczony oraz węglem drzewnym. Następnie w celu pozbycia się zanieczyszczeń przekuwano i podgrzewano łupki. Żelazo poddawano dalszej obróbce.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...
A vaskor
régészeti korszak, az egyes népek fejlodésének az a fázisa, amikor a
vaseszközök (szerszámok és fegyverek) használata kiemelkedo. Egyes korai társadalmakban a vas használatának térnyerése más változásokkal esett egybe, például új
földmuvelési módokkal,
vallási elképzelésekkel és muvészeti stílusokkal, jóllehet ez nem minden esetben figyelheto meg.
További információt lásd Wikipedia.org...
['aiъn,eidj] n 1. археол. Желязната епоха; 2. мит. Железният век; i.a. период на потисничество/тирания.