Men spreekt van respectievelijk harmonische en melodische intervallen. De naamgeving van de intervallen wordt in de westerse muziek traditioneel gebaseerd op een diatonische toonladder. In de toonladder van C majeur bijvoorbeeld, zijn alle opeenvolgende afstanden hele toonafstanden, behalve de intervallen e-f en b-c, dat zijn halve toonafstanden:

De toonladder van C majeur met de stamtonen c, d, e, f, g, a, b, c