Skacze po scenie jak na sprężynach, sprawnie umyka postaciom, które z wielkim wysiłkiem starają się go złapać. Jedni widzą w nim bożka złodziei i żebraków – Merkurego, inni sługę z Arles, jeszcze inni odnajdują w jego czarnej masce cechy murzyńskich niewolników rzymskich. Kiedy po raz pierwszy stykamy się z nim, jest szelmą, żebrakiem, czymś złożonym dosłownie ze "strzępów i łat", chełpiącym się czarną maską na połowę twarzy uwieńczoną zajęczym ogonem, sakiewką na nieuczciwe dochody i drewnianym mieczem. Tak przedstawia się do końca szesnastego wieku. Później (czując zapewne swój awans społeczny) zmienia łachy na kraciasty kostium, jaki zachował do dni dzisiejszych. Jego maska to połączenie głupoty i sprytu, dobrze symbolizuje jego naturę, gdyż Arlekin może być równie łatwo oszukiwany jak i oszukujący.