habitual

bn. gewoon(lijk), gebruikelijk

Uit gewoonte

1. normaal

adj
gewoon, gebruikelijk, vertrouwd;
occupationes ~ gewone bezigheden;
bireria ~ stamkroeg;
cliente ~ stamgast;
bibitor ~ gewoontedrinker;
maniera ~ gewone manier van doen;
gesto ~ gewoontegebaar;
delinquente ~ gewoontemisdadiger;
como on face habitualmente, como (il) es habitual zoals (te doen) gebruikelijk is