In music, a consonance (Latin com-, "with" + sonare, "to sound") is a harmony, chord, or interval considered stable (at rest), as opposed to a dissonance (Latin dis-, "apart" + sonare, "to sound"), which is considered to be unstable (or temporary, transitional). In more general usage, a consonance is a combination of notes that sound pleasant to most people when played at the same time; dissonance is a combination of notes that sound harsh or unpleasant to most people.

Das Wort Konsonanz (v. lat. con „zusammen“ und sonare „klingen“) ist in der Musik die Bezeichnung für einen Wohl- oder Zusammenklang, d. h. Intervalle und Akkorde, die als in sich ruhend und nicht „auflösungsbedürftig“ empfunden werden.

Dissonans, musikaliskt intervall, harmoni eller ackord som av flertalet människor upplevs som missljudande, icke välljudande. Motsatsen är konsonans. I harmoniläran brukar man skilja på två typer av dissonanser – betonade och obetonade. De flesta dissonanser brukar "sträva efter" att bli upplösta till en konsonans, vilket skapar avspänning.

協和音（きょうわおん）、および不協和音（ふきょうわおん）とは、和音を響きの安定度で分類するときに用いられる音楽用語である。もっとも単純には、協和音は「きれいな和音」、不協和音は「濁った和音」と説明される。たびたび見受けられる誤解が、不協和音を「不快な」和音として理解することである。今日最も一般的に聴かれている不協和音は、決して「不快な」和音ではない。特に「不快な」和音を表す言葉に、「カコフォニー」という別の専門用語がある。

Em música, uma consonância (do latim consonare, significando soar junto) é uma harmonia, um acorde ou um intervalo considerado estável, em relação a uma dissonância que é considerada instável. A definição mais restritiva de consonância pode ser aqueles sons que são agradáveis enquanto que a definição geral inclui quaisquer sons que forem usados livremente.