bedürfen
ihtiyacı olmak, muhtaç olmak, gerekmek
{
need
}
istemek, gerektirmek, icap etmek,...
{
require
}
bedürfen
l. (erforderlich sein) läzim, lüzumlu olm. 2. (benötigen) ihtiyaci olm., muhtac olm.; nicht ~ istigna etm., müstagni olm.; Dessen bedarf es nicht. Buna hacet yok. Buna ne hacet!
bedürfen
s. bı'dürfın
ihtiyacı olmak, gereksinim duymak; gerekmek
bedürfen
" gerekmek, lazım olmak; gereksinim duymak, ihtiyacı olmak, muhtaç olmak"
bedürfen
bşe ihtiyacı olmak(GENİTİVOBJEKT alır)
bedürfen (mit genitiv)
ihtiyacı (muhtaç) olmak