admissibile

przym. dopuszczalny, dozwolony

(mitter = kłaść, stawiać) oboczność tematu czasownikowego

czas. 1. przyznawać, zgadzać się, uznawać, dopuszczać, dozwalać
admitter que - przyznawać, że; admitter su errores - przyznać się do błędów; admitter de haber torto - przyznać swoją omyłkę; admitter le possibilitate - przyjmować możliwość, dopuszczać możliwość; admitter su culpabilitate - przyznać swoją winę; admitter su disfacta - przyznać swoją porażkę; admitter su minoritate - uznać swoją mniejszość; admitter su disfacta - przyznać się do klęski; admitter un cosa francamente - przyznać coś szczerze; con vacillationes ille lo ha admittite - przyznał to z wahaniami; como ille ipse admitteva - jak on sam przyznał; deber admitter un cosa - musieć coś przyznać; iste factos admitte un sol interpretation - te fakty dopuszczają jedną jedyną możliwość; isto non admitte dubita - to nie dopuszcza żadnych wątpliwości;
non admitter contradiction - nie dopuszczać sprzeciwu; non admitter retardo - nie dopuszczać spóźnienia;
2. dopuszczać, przyjmować
admitter nove membros - przyjmować nowych członków; admitter in le hospital - przyjąć do szpitala; admitter per cooptation - przymować przez kooptację; admitter un alumno in un schola - przyjąć ucznia do szkoły; non admitter un visitante - nie przyjąć gościa; on ha admittite sex candidatos - przyjęto dziesięciu kandydatów;

przym. dopuszczalny