Alfabet sylabowy należy odróżnić od sylabariusza, w którym nie używa się znaków diakrytycznych, a pojedyncza litera zawsze oznacza konkretną sylabę.

Ojczyzną większości alfabetów sylabowych są Indie, gdzie używa się obecnie kilkudziesięciu odmian tego rodzaju pisma dla różnych języków. Wywodzą się one od pisma Dewanagari stworzonego do zapisu sanskrytu w XI w. p.n.e. Dzięki indyjskiej emigracji i wpływom kulturowym Indii, alfabety sylabowe trafiły także do Indochin, Azji Południowo-Wschodniej i Tybetu, gdzie przystosowano je do zapisu języków należących do innych rodzin językowych.