A-side and B-side originally referred to the two sides of gramophone records on which singles were released beginning in the 1950s. The terms have come to refer to the types of song conventionally placed on each side of the record, with the A-side being the featured song (the one that the record producer hopes will receive radio airplay and become a "hit"), while the B-side, or flipside, is a secondary song that often does not appear on the artist's LP.

Eine B-Seite ist ein Musikstück, das zusätzlich zum Hauptstück auf einer Single enthalten ist.

Dans le domaine de la musique enregistrée, les Face A et B réfèrent aux deux côtés d'un disque vinyle ou d'un disque simple (single). Règle générale, la face A représente la chanson qu'une artiste ou une compagnie de disque espère voir devenir un succès, alors que la face B représente souvent une chanson enregistrée dans une version différente, dans un style trop différent de l'album complet de l'artiste pour y trouver sa place, une reprise d'un autre interprète, un morceau enregistré en concert, ou une pièce qui n'était pas composée ou achevée lors de la parution de l'album.

"B-sidor" leder hit. För albumet från Kent, se B-sidor 95-00.

A-sida och B-sida är inom inspelad musik en term som syftar på de båda sidorna av de vinylskivor som singlar trycktes på från början av 1950-talet och fram till början av 1990-talet. Termen har kommit att tala om vilken låt som legat på vilken sida av skivan, med A-sidan som marknadsfördes med hopp om att ofta spelas i radio och bli en hit, medan B-sidan oftast blivit mindre berömd.

W nazewnictwie muzycznym, terminy A-side i B-side (ang. strona A i strona B) odnoszą się do dwóch stron 7-calowej płyty gramofonowej, na której single nagrywane były już od lat 50. Nawiązują one do typów utworów umieszczanych na każdej ze stron: główna piosenka znajdowała się na stronie A, zaś strona B (nazywana też "flipside") zawierała utwór mniej popularny (często nieobecny nawet na longplayach zespołu).