Zaidiyya, or Zaidism (Arabic: الزيدية az-zaydiyya, adjective form Zaidi or Zaydi) is a Shi'a Muslim school of thought named after Zayd ibn ʻAlī, the grandson of Husayn ibn ʻAlī. Followers of the Zaydi Islamic jurisprudence are called Zaydi Shi'a and are particularly prevalent in Yemen. The Zaydi Shi'a have a unique approach within Shi'a Islamic thought that renders similarities with orthodox Sunni Islam, to the extent that some adherents of the majority Twelver sect of Shi'ism even refer to it as the fifth school of Sunni  jurisprudence.

Als Zaiditen wird sowohl eine islamische Rechtsschule als auch eine jemenitische Herrscherdynastie bezeichnet, die dieser Rechtsschule anhing.

Le zaïdisme est une branche du chiisme dont les adeptes reconnaissent Zayd ben`Alî comme cinquième et dernier imam.

Zaidiyyah (arabiska: الزيدية, az-Zaydiyyah), Zaidism, Zaydism, Zaydi, eller ibland, Zaidi, är en inriktning inom shiaislam som anser att Zayd ibn Ali var den rättmätige arvtagaren till den fjärde imamen, Ali Zayn al-Abidin, snarare än halvbrodern Muhammad al-Baqir, vilken övriga shia anser som den femte imamen. Zaiddiyah är även en rättsskola (madhhab) och är en av de åtta vars giltighet erkänns i Ammanbudskapet.

Zajdyci - najmniejsza i najbardziej zbliżona do sunnizmu (i mutazylitów) grupa szyitów. Powstali w VIII wieku jako zwolennicy imamatu Zajda ibn Alego ibn Husajna, brata Muhammada al Bakira - uznawanego za imama przez imamitów i ismailitów. Prawo do imamatu miał uzyskać poprzez wywołanie rewolty przeciw kalifom (jego brat był wówczas bierny). Uznają pierwszych 5 imamów (wliczając Alego), którzy jednak nie są postaciami nadprzyrodzonymi, a głównie przywódcami i zarządcami. Jako jedyni szyici tolerowali częściowo władzę pierwszych kalifów. Uznają, że imamat nie musi przechodzić z ojca na syna, a warunkiem wystarcającym jest pochodzenie od Alego. Nie uznają imamickiej koncepcji ukrytego imama, dzieląc poglądy z ismailitami poprzez wiarę w żyjących imamów. Zajdyci występowali w Jemenie i Persji. W latach 864/865 - 928 rządzili w Tabarestanie. Duchowni zajdyccy sprawowali władzę w Jemenie Północnym w latach 897 (893, imamat powstał dopiero w 964) - 1962 (z licznymi przerwami), używając często tytułu kalifa. Ostatni raz stracili władzę we wrześniu 1962, kiedy to po śmierci imama Ahmada ibn Jahja (18 września) jego syn i następca Muhammad został obalony przez lewicowych wojskowych (26 września). Zajdyci jako jedyni szyici stworzyli koncepcję wakatu na pozycji imama- imamowie mogą zanikać i powracać. Takie dwie przerwy między imamatami miały miejsce w latach 928 - 964 i od 1962; obecnie zajdyci oczekują trzeciego imamatu. Wierzą również, że imamem może być w tym samym czasie więcej niż jedna osoba. Zajdyci liczą ok. 12 mln. wyznawców (szacunek na 2006), niemal wyłącznie w Jemenie, gdzie stanowią 48% populacji kraju oraz Arabii Saudyjskiej. Zanikają w wyniku presji wahhabitów, którzy prowadzą w Jemenie intensywną akcję zwalczania "herezji zajdyckiej" oraz rządowego programu antyzajdyckiego prowadzonego w Arabii Saudyjskiej od 2000 roku (zamknięto wtedy wszystkie meczety zajdyckie w tym kraju i przekazano je imamom sunnickim).