Teotihuacan – also written Teotihuacán, with a Spanish orthographic accent on the last syllable – is an enormous archaeological site in the Basin of Mexico, just northeast of Mexico City, containing some of the largest pyramidal structures built in the pre-Columbian Americas. Apart from the pyramidal structures, Teotihuacan is also known for its large residential complexes, the Avenue of the Dead, and numerous colorful, well-preserved murals. Additionally, Teotihuacan produced a thin orange pottery style that spread through Mesoamerica.

Teotihuacán ist eine ehemalige Stadt im mexikanischen Bundesstaat México. Die heutige Ruinenstätte liegt in der Nähe der heutigen Stadt San Juan Teotihuacán mit etwa 45.000 Einwohnern und befindet sich etwa 45 Kilometer nordöstlich von Mexiko-Stadt.

Teotihuacán était la cité la plus réputée de l'Amérique précolombienne. Le nom désigne aussi la civilisation qu'elle domina et qui à son extension maximale incluait la plus grande partie de la Mésoamérique.

Den historiska staden Teotihuacán (nahuatl, Gudarnas stad eller Platsen där män blev gudar) är en arkeologisk plats i centrala Mexiko cirka 45 km nordost om Mexico City. Teotihuacán är den största kända panamerikanska staden som tillkommit före Christofer Columbus upptäckt av Amerika.

Teotihuacan, Teotihuacán) [] – miejscowość położona na centralnym płaskowyżu, na północny wschód od miasta Meksyk. Nazwa miejscowości pochodzi z języka azteckiego i możne je przetłumaczyć jako: "miejsce, w którym ludzie stają się bogami". Według legend zostało ono zbudowane przez olbrzymów, zwanych quinametin, którzy mieli żyć przed pojawieniem się ludzi i zostali zniszczeni przez wielką katastrofę. Na terenie płaskowyżu, od II w.p.n.e. do II w. n.e. powstało wielkie prekolumbijskie centrum religijne związane z kulturą ludów Mezoameryki. Wokół centrum istniało miasto, którego największy rozkwit przypada na IV-VII w. Jego część mieszkalna została zaplanowana na prostokątnej siatce ulic. Przeprowadzono regulację rzeki San Juan, zbudowano zbiorniki wody deszczowej. W kompleksie miejskim powstały place targowe, spichlerze, teatry i boiska do gry w pelotę. Plan urbanistyczny miasta miał układ dwuosiowy. Jedna z osi była w kierunku północ - południe i miała nazwę "Aleja Zmarłych", druga oś ciągnęła się ze wschodu na zachód. Według współczesnych szacunków liczba mieszkańców określana jest na ok. 200 tys. Do IX w. wpływy centrum obejmowały całą centralną część Wyżyny Meksykańskiej.