De talenknobbel is de algemeen ingeburgerde term voor iemand die veel (en goed) talen spreekt, in de zin van "Hij heeft een talenknobbel". Het begrip vindt z'n oorsprong in de frenologie. Dit is de (achterhaalde) theorie die zegt dat iemands karakter af te lezen is aan de vorm van het hoofd. De talenknobbel is een veronderstelde knobbel bij één van de ogen. Iiemand die daar een knobbel heeft, leert dan zogezegd gemakkelijk (vreemde) talen. De idee is dat op deze plek de bekwaamheid voor het leren van talen en het taalgevoel zich nestelt: als de cognitieve capaciteit om snel en gemakkelijk talen aan te leren goed ontwikkeld is, redeneerde men, dan moet dat deel van de hersenen waar deze capaciteit zich bevindt ook goed ontwikkeld en dus groot zijn. Een knobbel aan de buitenkant van het hoofd zag men als een veruitwendiging daarvan. Sinds de ontwikkeling van de neurowetenschap localiseert men de ontwikkeling van taal louter in de menselijke hersenen.