Takiyya of Taqqiyya (التقية - 'vrees, verdediging') (ook gespeld als Taqiyya/Taqiya/Tuqya) geldt in de islamitische traditie van sjiieten, ismaëlieten en Druzen als een toegestane gedragsregel om het geloof onder bedreiging of dwang te verbergen. Het begrip werd oorspronkelijk als een praktisch principe in de Koran geïntroduceerd en baseert zich op de verzen (ayaat) uit (Soera Het Geslacht van Imraan 28) en (Soera De Bijen 106), op Hadith, tafsir-literatuur en juridische geschriften. Binnen de islam bestaat onenigheid over de interpretatie en het gebruik van het principe, omdat het als gedragsregel aanleiding zou kunnen geven tot hypocrisie, veinzen en liegen. De overige belangrijke stromingen binnen de islam (die de overgrote meerderheid vertegenwoordigen) geven geen mandaat voor de toepassing ervan en verwijzen naar verschillende overleveringen waarin het veinzen wordt afgewezen en zelfs als shirk worden aangemerkt. Volgens veiligheidsdiensten zijn er nieuwe ontwikkelingen in (ultra)extremistische kring die erop wijzen dat daar voor eigen doeleinden - ongeacht de oorspronkelijke context - op wordt teruggegrepen.