Das Taedium vitae (lat.: Lebensekel) ist ein von dem römischen Philosophen Seneca, einem Stoiker, geprägter Begriff, der in der Psychoanalyse den Verlust oder die Verminderung der Lebensfreude bei depressiven Syndromen bezeichnet.

Le concept de taedium vitae (dégoût/fatigue de la vie) est né de la pensée du philosophe stoïcien Sénèque le Jeune.

Met taedium vitae wordt in de psychoanalyse een generale depressie aangeduid, met als belangrijkste symptoom een verlies of vermindering interesse of plezier in het leven. Taedium vitae is Latijn voor voor "het leven moe" zijn. Een psycholoog of psychoanalist zal hier door middel van lange in-depth-gesprekken met de cliënt tot de kern van het hoe en waarom proberen doordringen en deze aanzetten tot het zich herpakken; een psychiater of geneesheer zal eerder een tekort aan endorfines vermoeden, en het probleem aanpakken met medicatie zoals antidepressiva, een hormoonkuur of vitaminekuur.