Super high frequency (or SHF) refers to radio frequencies (RF) in the range of 3 GHz and 30 GHz. This band of frequencies is also known as the centimetre band or centimetre wave as the wavelengths range from ten to one centimetres.

Microwaves are radio waves with wavelengths ranging from as long as one meter to as short as one millimetre, or equivalently, with frequencies between 300 MHz (0.3 GHz) and 300 GHz. This broad definition includes both UHF and EHF (millimeter waves), and various sources use different boundaries. In all cases, microwave includes the entire SHF band (3 to 30 GHz, or 10 to 1 cm) at minimum, with RF engineering often putting the lower boundary at 1 GHz (30 cm), and the upper around 100 GHz (3 mm).

Der Begriff Mikrowellen (engl.: „microwaves“) fasst die Dezi-, Zenti- und Millimeterwellen zusammen. Mikrowellen sind elektromagnetische Wellen, deren Wellenlänge zwischen 1 m und 1 mm liegt, was einem Frequenzbereich von etwa 300 MHz bis etwa 300 GHz entspricht.

Zentimeterwellen sind Mikrowellen, deren Wellenlänge im Zentimeterbereich, also zwischen 1 cm und 10 cm liegt, was einem Frequenzband von 3 GHz bis 30 GHz entspricht.

Les micro-ondes sont des ondes électromagnétiques de longueur d'onde intermédiaire entre l'infrarouge et les ondes de radiodiffusion. Le terme de micro-onde provient du fait que ces ondes ont une longueur d'onde plus courte que celles de la bande VHF, utilisée par les radars pendant la Seconde Guerre mondiale.

On appelle supra-haute fréquence (SHF), Super high frequency en anglais, la bande de radiofréquences qui s'étend de 3 GHz à 30 GHz (longueur d'onde de 10 cm à 1 cm). Les SHF font partie des micro-ondes.

Mikrovågor är ett trivialnamn för elektromagnetisk strålning inom de högre radiofrekvensbanden, det vill säga mycket kort våglängd. Någon exakt definition finns inte, men i allmänhet brukar man avse frekvenser från 300 à 500 MHz och uppåt mot en obestämd genom tiderna varierande övre gräns. Mikrovågorna indelas traditionellt i ett antal mikrovågsband, som har sitt ursprung från tidig radarteknik. Ett exempel visas här nedan. Vilket numeriskt värde man ska tilldela de olika bandgränserna råder det delade meningar om.

Super High Frequency (SHF) är radiofrekvenser mellan 3 GHz och 30 GHz d.v.s. våglängder mellan 1 dm och 1 cm. Hela SHF-bandet är en del av mikrovågsbandet.

Fale centymetrowe ang. SHF (Super high frequency), zakres fal radiowych (pasmo radiowe) o częstotliwości: 3-30 GHz i długości 100-10 mm. Są stosowane m.in. w sieciach Wi-Fi

Mikrofale to rodzaj promieniowania elektromagnetycznego o długości fali pomiędzy podczerwienią i falami ultrakrótkimi, zaliczane są do fal radiowych, przyjęto, że odpowiada im zakres od 1mm (częstotliwość 300GHz) do 30cm (1GHz). W elektronice stosowanie sygnałów o częstotliwościach mikrofalowych oznacza, że rozmiary urządzenia (w najprostszym przypadku falowodu) są zbliżone do długości fali przenoszonego sygnału i opis obwodu przy pomocy elementów o stałych skupionych nie jest wystarczająco dokładny. Promieniowanie mikrofalowe może być pochłaniane przez materię na dwa różne sposoby. Pierwszym z nich jest polaryzacja dipolowa. Jeśli w materiale są obecne cząsteczki chemiczne będące dipolami, to w wyniku działania pola elektrycznego fali elektromagnetycznej starają się ustawić zgodnie z kierunkiem i zwrotem tego pola. Wektor pola elektrycznego zmienia zwrot co pół okresu fali promieniowania. Dipole zmieniają więc również ustawienie, podążając za polem. Podczas obrotów uderzają w sąsiadujące z nimi cząsteczki, przekazując im nabytą od promieniowania energię. Te przekazują ją kolejnym i w ten sposób ciepło rozprzestrzenia się równomiernie w materiale. Wykorzystując mechanizm polaryzacji dipolowej, możemy ogrzać jednak tylko substancje będące dipolami, takie jak woda, metanol, DMF, octan etylu, chloroform, chlorek metylenu, kwas octowy. Substancje takie jak heksan, benzen, eter dietylowy czy czterochlorek węgla nie ogrzewają się pod wpływem promieniowania mikrofalowego. Drugi mechanizm pochłaniania promieniowania mikrofalowego opiera się na przewodnictwie jonowym. Gdy w materiale znajdują się jony, zaczynają one przemieszczać się zgodnie z kierunkiem pola elektrycznego: dodatnie w jedną, a ujemne w przeciwną stronę. Zderzając się po drodze z innymi cząsteczkami, powodują rozprzestrzenianie się energii cieplnej w materiale.