Substance theory, or substance attribute theory, is an ontological theory about objecthood, positing that a substance is distinct from its properties. A thing-in-itself is a property-bearer that must be distinguished from the properties it bears.

Substanz ist nach dem lateinischen Wort substantia „das, woraus etwas besteht“. In der Philosophie bedeutet "Substanz" das selbstständige oder wesentliche Seiende. Der Begriff geht hier auf den griechischen Begriff ousia zurück.

Le mot substance (du latin substantia, de substare, être dessous) signifie :

• la matière dont quelque chose est formé (substance dure, molle) ;
• ce qu'il y a d'essentiel dans un ouvrage, dans un acte, etc : la substance d'un entretien ; la « substantifique moelle » (F. Rabelais) ;
• ce qu'il y a de meilleur, de plus nourrissant : les plantes tirent leur substance de la terre.

Substans (av latinets substantia — det som ligger till grund) används inom filosofin för att beteckna det grundläggande, det självständiga. Substansen tänks vara den entitet i ett objekt som "bär" objektets alla egenskaper. Några viktiga filosofer som har arbetat med begreppet substans är Aristoteles, Descartes, Leibniz och Spinoza. Bertrand Russell pekar i Västerlandets filosofi (1945) ut Parmenides som den filosof som skapade substansbegreppet, även om Parmenides själv inte använde den termen.

Substancja, potocznie coś - jedno z podstawowych pojęć metafizyki i współczesnej ontologii, występujące jednak przede wszystkim w metafizyce klasycznej. Stworzone przez Arystotelesa, który używał greckiej nazw ousia i to ti en einai i uznał ją za główną kategorię (łacińską po raz pierwszy posłużył się Cyceron). Pojęcie to nie jest jednoznaczne:
Substancja pierwsza Arystotelesa to:

1. każde konkretne indywiduum
2. każdy przedmiot, któremu przysługuje autonomiczne istnienie
3. to samo co substrat, czyli wspólne podłoże dla wielu różnych właściwości (akcydensów)

Substancja druga to:

1. inna nazwa istoty, splot takich cech przedmiotu, które wyznaczają jego gatunek (jego atrybutów, cech istotowych).
2. To, o czym wszystko może być orzekane, ale co samo nie może być orzekane o niczym innym