Shooting star is a common name for the visible path of a meteoroid as it enters the atmosphere to become a meteor.

Shooting Star (engl. für Sternschnuppe) bezeichnet:

• eine Person, die plötzlich einen oder mehrere große Erfolge verzeichnet und Popularität genießt, siehe Star (Person)
• eine Auszeichnung für junge europäische Filmschauspieler, siehe Shooting Star (Auszeichnung)
• einen frühen Düsenjäger der USA, siehe Lockheed P-80
• eine US-Rockband der 1980er Jahre, siehe Shooting Star (Band)

Shooting Star è il soprannome dato a due aerei:

• Lockheed P-80 Shooting Star: caccia e caccia-bombardiere impiegato durante la guerra di Corea
• Lockheed T-33 Shooting Star: addestratore derivato dal P-80

Una meteora è la scia di luce prodotta dall'ingresso di un meteoroide all'interno dell'atmosfera terrestre (o di un altro corpo celeste), chiamata comunemente stella cadente. I meteoroidi penetrano nella nostra atmosfera con velocità comprese fra 11.2 e 72.8 km/s, subendo una notevole pressione dinamica che ne riscalda la superficie. Ciascun urto con le molecole d'aria libera un'energia termica dell’ordine di 100 eV; quindi, a una altezza di 80-90 km, la temperatura del corpo raggiunge i 2500 K e i suoi atomi iniziano a sublimare. Proseguendo nella sua caduta, si avvia un processo noto come ablazione: il meteoroide inizia a perdere progressivamente massa, lasciando dietro di sé gocce di materia fusa. Gli atomi del meteoroide e le molecole atmosferiche, a causa degli urti reciproci, si ionizzano. La radiazione emessa nella banda del visibile deriva per il 90 ai processi di ablazione del corpo e per il resto dalla ricombinazione elettronica dei gas atmosferici eccitati. Dal suolo un osservatore vedrà quindi una scia luminosa: la meteora. Una meteora è composta di due parti: la testa e la scia. La testa della meteora contiene il meteoroide in progressivo disfacimento avvolto da gas ionizzati, mentre la scia è una lunga colonna di plasma, visibile solo per qualche secondo. Il meteoroide può essere anche formato da detriti spaziali generati dall'uomo durate le numerose spedizioni orbitali o da satelliti danneggiati da impatti con altri corpi, ma anche da parti dei serbatoi dei razzi o da semplice spazzatura.

Een meteoor is een kortstondig lichtspoor aan de hemel dat men ziet wanneer een klein stofdeeltje (een meteoroïde) op ca. 100 km hoogte met een enorme snelheid (tot tientallen kilometers per seconde!) in de atmosfeer van de Aarde terecht komt. De meteoroïde wordt door de atmosfeer afgeremd. Door de enorme wrijvingskrachten die hierbij ontstaat wordt het deeltje uiteengerukt tot losse moleculen en "verdampt" als het ware volledig. De wrijvingskrachten doen bovendien ook de omringende lucht oplichten, zoals een elektrische stroom het gas in een buislamp. Er is dus een ionisatie van de omliggende luchtkolom. Het lichtspoor begint te ontstaan en wekt soms de illusie van een ster, die zich plotseling snel verplaatst. Een meteoor staat daarom ook wel bekend als een vallende ster, maar heeft niets met een ster te maken.

Estrela cadente é o nome dado a um fenômeno astronômico que acontece frequentemente. Apesar do nome não são estrelas, são meteoróides que entram na atmosfera terrestre, sofrem intenso atrito com a atmosfera terrestre. O aquecimento gerado pelo atrito faz com que os meteoros cheguem a pegar fogo. Com isso ocorre a emissão de luz própria, permitindo que eles possam ser vistos.

O Lockheed T-33 Shooting Star é um avião norte-americano monorreactor a jacto, de asa baixa, bilugar em tandem e trem de aterragem triciclo retráctel. Foi produzido pela Lockheed e fez o seu primeiro voo em 1948, sendo pilotado por Tony LeVier. O T-33 foi desenvolvido a partir do Lockheed P-80/F-80 por melhorar a fuselagem e por adicionar um segundo lugar e um segundo controlo.