A (literally, "a commander of a force") was one of the (usually) hereditary military dictators of Japan from 1192 to 1867. In this period, the shoguns, or their shikken regents (1203–1333), were the de facto rulers of Japan though they were nominally appointed by the emperor. When Portuguese explorers first came into contact with the Japanese (see Nanban period), they described Japanese conditions in analogy, likening the emperor, with great symbolic authority but little political power, to the Pope, and the shogun to secular European rulers, e.g. the Holy Roman Emperor. In keeping with the analogy, they even used the term "emperor" in reference to the shogun/regent, e.g. in the case of Toyotomi Hideyoshi, whom missionaries called "Emperor Taicosama" (from Taiko and the honorific sama)

Shogun (jap. , vollständiger Titel: Seii Taishogun, in etwa Unterdrücker der Barbaren und großer General) war ein japanischer Militärtitel für Anführer aus dem Kriegeradel, der Samurai. Ursprünglich entsprach ein Shogun ungefähr einem europäischen Herzog, im Laufe der Zeit wurde er zum eigentlichen Herrscher Japans, der anstelle des Kaisers (Tenno) die Macht innehatte.

Le terme shogun, du japonais shōgun (将軍), signifie « général », c'est la contraction de seiitaishōgun (征夷大将軍), que l'on peut traduire par « grand général pacificateur des barbares ». Néanmoins, après qu'il fut attribué à Minamoto no Yoritomo, il devint un titre héréditaire de la lignée Minamoto, indiquant le dirigeant de facto du Japon (dictateur militaire), alors même que l'empereur restait le dirigeant de jure (en quelque sorte le gardien des traditions). Le titre de Seii Taishogun fut par la suite abandonné lors de la constitution au du kazoku, c'est-à-dire de la noblesse japonaise.

För information om tv-serien, se Shogun (TV-serie).

Shogun , egentligen sei'i-tai-shōgun (征夷大将軍), "fältherre som kväser barbarer", var en japansk titel som ursprungligen användes för att beteckna fältherrar som på kejsarens uppdrag genomförde fälttåg mot Japans ursprungsbefolkning, ainu.

Shōgun (jap. 将軍 – shōgun: generał; tytuł oficjalny: 征夷大将軍 – seii taishōgun: głównodowodzący wojsk przeznaczonych do podboju barbarzyńców) – początkowo stopień wojskowy dowodzących cesarską armią japońską, później dziedziczny tytuł wojskowych władców Japonii sprawujących faktyczną władzę w kraju rządzonym nominalnie przez cesarza. Okres panowania shōgunów (pol. siogunów) nazywany jest bakufu (幕府 – rządy spod namiotu) lub siogunatem.