Nazwa wyspy wywodzi się od „czterech prowincji’’: Sanuki (obecnie prefektura Kagawa), Awa (Tokushima), Tosa (Kochi) oraz Iyo (Ehime). Z wyjątkiem równin położonych wzdłuż wybrzeża Morza Wewnętrznego (Seto) i Pacyfiku, Sikoku pokryta jest górami. Ma około 4 mln mieszkańców, a pod względem terytorium odpowiada Sardynii. Północna część wyspy (prefektury Tokushima, Ehime i Kagawa) stanowi część pasa przemysłowego Morza Wewnętrznego Seto-naikai. W części południowej mieszkańcy trudnią się uprawą cytrusów, wyrębem drzew oraz rybołówstwem. Sezon wegetacji roślin wynosi tu aż 260 dni. W ubiegłych wiekach do Sikoku podążały pielgrzymki ku czci Kukaia; zwyczaj ten jest kultywowany do dziś. Dużą część terenów wokół Morza Wewnętrznego zajmuje park narodowy. Wyjątkowe piękno białych plaż, porośniętych sosną wysepek, dzikich urwisk skalnych i świątyń, takich jak Itsukushima, które wydają się unosić na falach, przyciąga wielu zwiedzających. Morze Wewnętrzne to także centrum rybołówstwa i przemysłu oraz ruchliwy kanał komunikacyjny. Z Morzem Wewnętrznym graniczy jedenaście prefektur. Rocznie produkuje się tu miliony ton stali, chemikaliów, produktów petrochemicznych, pulpy drzewnej, papieru i ropy. Działalność przemysłu i odzyskiwanie z morza nowych terenów naruszyło miejscami linię brzegową, zanieczyściło wody i utrudniło połowy.