Shaolin, Klasztor Szaolin (
chin. 少林寺 Shaolin si - świątynia w młodym lesie) -
klasztor buddyjski wybudowany ok. 495 roku za czasów
dynastii Wei. Powstał w górskim masywie
Sung (prowincja
Henan) dla świątobliwego mistrza
buddyjskiego Bhadry. Sławę klasztorowi przyniósł jednak nie Bhadra, ale mnich indyjski
Bodhidharma, który przybył około 525 roku do
Chin. Był dwudziestym ósmym patriarchą
buddyzmu indyjskiego w prostej linii od
Buddy i pierwszym partriarchą buddyzmu
chán, zwanego potem buddyzmem
zen. Pod zarządem Bodhidharmy Shaolin stał się akademią treningową, a poprzez praktykowanie
zazen nie tylko areną dla wymiany doświadczeń przybywających tam
mnichów, ale również miejscem, w którym eksperci walki mogli podnieść swój niski nieraz status społeczny. Dzięki obchodom specjalnych świąt i zhierarchizowaniu społeczności klasztoru niżej postawieni mnisi mogli wspinać się po szczeblach "kariery" duchowej. Umożliwiała im to intensywna praca fizyczna (nad ciałem) oraz duchowa (nad umysłem). Wprowadzone w klasztorze praktyki nie były pomyślane jako trening do walki, przynajmniej na początku. Później jednak okazały się przydatne również w tym zakresie, szczególnie, że rządzący krajem
konfucjaniści nie przepadali za buddystami. Techniki dążyły przede wszystkim do maksymalnego opanowania własnego ciała. Duże znaczenie miały zwłaszcza tzw.
transy, które czyniły adeptów Shaolinu niezwykle odpornymi na
mróz, upał, zadawane im uderzenia i
ból.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...