Rubah

غزل 73

روشن از پرتو رويت نظري نيست که نيست
منت خاک درت بر بصري نيست که نيست

ناظر روي تو صاحب نظرانند آري
سر گيسوي تو در هيچ سري نيست که نيست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب
خجل از کرده خود پرده دري نيست که نيست

تا به دامن ننشيند ز نسيمش گردي
سيل خيز از نظرم رهگذري نيست که نيست

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنيدم سحري نيست که نيست

من از اين طالع شوريده برنجم ور ني
بهره مند از سر کويت دگري نيست که نيست

از حياي لب شيرين تو اي چشمه نوش
غرق آب و عرق اکنون شکري نيست که نيست

مصلحت نيست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبري نيست که نيست

شير در باديه عشق تو روباه شود
آه از اين راه که در وي خطري نيست که نيست

آب چشمم که بر او منت خاک در توست
زير صد منت او خاک دري نيست که نيست

از وجودم قدري نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثري نيست که نيست

غير از اين نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
در سراپاي وجودت هنري نيست که نيست

fox. 2. see UBAH

lis