Był władcą, za czasów którego pogłębił się kryzys władzy, w wyniku którego państwo straciło równowagę, a władza królewska w Tebaidzie praktycznie przestała istnieć. Inicjatywę coraz częściej przejmowali kapłani z Karnaku, gromadząc w swych rękach władzę i bogactwa materialne. W latach panowania Ramzesa X doszło do protestów robotników w Deir el-Medina, spowodowanych znacznymi opóźnieniami dostaw żywności. Po raz kolejny pojawiło się również zagrożenie ze strony koczowniczych plemion libijskich, a jedyną próbą przeciwstawienia się im było dążenie do wciągnięcia napastników jako najemnego wojska na żołdzie egipskim. Kryzys gospodarczy pogłębiła długotrwała susza nękająca Górny Egipt i Dolną Nubię. Ramzes X był ostatnim władcą, którego panowanie nad Nubią poświadczono w Aniba. Nubia była ostatnim, zewnętrznym terytorium, w którym Egipt posiadał jeszcze znaczne wpływy. Wpływy Egiptu na Bliskim Wschodzie już od dawna właściwie nie istniały lub były znacznie ograniczone.