Praxiteles

Praxiteles (Ancient Greek: Πραξιτέλης, English ) of Athens, the son of Cephisodotus the Elder, was the most renowned of the Attic sculptors of the 4th century BC. He was the first to sculpt the nude female form in a life-size statue. While no indubitably attributable sculpture by Praxiteles is extant, numerous copies of his works have survived; contemporary authors, including Pliny the Elder, wrote of his oeuvres; and coins engraved with silhouettes of his various famous statuary types from the period still exist.
See more at Wikipedia.org...

Praxitèle (en grec ancien  / Praxitélês), né vers 400 av. J.-C., mort avant 326 av. J.-C., est dès l'Antiquité l'un des plus célèbres sculpteurs grecs. Varron écrit ainsi : « Grâce à l'excellence de son talent, Praxitèle n'est inconnu d'aucun homme un tant soit peu cultivé. »
Pour la suite, voir Wikipédia.org…

Praxiteles (* um 390 v. Chr. in Athen; † um 320 v. Chr.) gilt als einer der bedeutendsten  Bildhauer der griechischen Antike. Er wirkte neben Skopas und Lysipp in der Stilepoche der Spätklassik.
Mehr unter Wikipedia.org...

Praksyteles z Aten ( Praksiteles, działał 370 p.n.e.-330 p.n.e.) – rzeźbiarz grecki z okresu późnoklasycznego. Żył i tworzył głównie w Attyce. Był synem i uczniem Kefisodotosa Starszego, rzeźbiarza. Praksyteles zasłynął jako mistrz miękkiego modelunku, wdzięku, zmysłowości. Zainicjował akty kobiece w monumentalnej sztuce greckiej. Tworzył, podporządkowując swe dzieła układowi diagonalnemu osi symetrii rzeźb (kontrapost). Jego posągi zwykle zakomponowane były w nowatorski sposób, we wdzięcznych, relaksowych pozach, w sytuacjach rodzajowych.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...

Prassitele fu uno scultore greco vissuto in età classica ed attivo tra il 375 ed il 326 a.C., anno della sua morte. Nacque ad Atene tra il 400 a.C. e il 395 a.C..Figlio di un altro scultore, Kephisodotos il Vecchio, Prassitele fu autore di opere memorabili, ancora copiate dai Romani, in età imperiale. Benché lavorasse il bronzo, preferiva a questo il marmo che, alla fine, il pittore Nicia trattava per lui con cere colorate. La peculiarità dell'arte prassitelica sta nella dolcezza del modellato delle sue statue marmoree, caratterizzate da una sorta di malinconia, pigrizia ed abbandono delle figure. I suoi personaggi non sono più i saldi ed equilibrati eroi del passato, ma dèi giovani, sfiniti, umanizzati.
Per saperne di più visita Wikipedia.org...