Platonism is the philosophy of Plato or the name of other philosophical systems considered closely derived from it. In a narrower sense the term might indicate the doctrine of Platonic realism. The central concept of Platonism is the distinction between that reality which is perceptible, but not intelligible, and that which is intelligible, but imperceptible; to this distinction the Theory of Forms is essential. The forms are typically described in dialogues such as the Phaedo, Symposium and Republic as transcendent, perfect archetypes, of which objects in the everyday world are imperfect copies. In the Republic the highest form is identified as the Form of the Good, the source of all other forms, which could be known by reason. In the Sophist, a later work, the forms being, sameness and difference are listed among the primordial "Great Kinds". In the 3rd century BC, Arcesilaus adopted skepticism, which became a central tenet of the school until 90 BC when Antiochus added Stoic elements, rejected skepticism, and began a period known as Middle Platonism. In the 3rd century AD, Plotinus added mystical elements, establishing Neoplatonism, in which the summit of existence was the One or the Good, the source of all things; in virtue and meditation the soul had the power to elevate itself to attain union with the One. Platonism had a profound effect on Western thought, and many Platonic notions were adopted by the Christian church which understood Platonic forms as God's thoughts, whilst Neoplatonism became a major influence on Christian mysticism.

Platonismus und Platoniker (Anhänger des Platonismus) sind Begriffe, die in verschiedenen Bedeutungen verwendet werden, je nachdem, ob es um die antiken Philosophenschulen geht, die sich auf Platon beriefen (Platoniker im engeren Sinn), oder um die gesamte Philosophiegeschichte (Platonismus in einem weiten Sinn).

Le platonisme est une théorie épistémologique et philosophique selon laquelle il existe en-dehors de la réalité sensible un domaine où existent de manière indépendante des idées abstraites et les concepts mathématiques et logiques. Cette théorie est une des réponses possibles, avec le nominalisme, à la question portant sur le statut ontologique des concepts logiques et mathématiques.

Platonism kan avse den lära som Platon förkunnade i Grekland på 300-talet f.Kr. men kan, i olika sammanhang, även avse den skola utanför Aten där Platon verkade och de lärjungar och elever som där lärde sig Platons filosofiska idéer. Platonism kan också inkludera alla de efterföljare som byggt vidare på Platons idéer, inklusive poeter som Stagnelius.

Platonizm – to potężny nurt filozoficzny, rozwinięty przez Platona (427-347 p.n.e.). Uważał on świat realny, rzeczywisty, w jakim żyjemy za ułomne odbicie świata doskonałego, nazwanego światem idei. Zasada ta jest generalna – dotyczy wszelkich przedmiotów. W szczególności duszy: Człowiek oprócz materialnego ciała podlegającego procesowi zniszczenia posiada niematerialną część – duszę, która w chwili śmierci zmierza w kierunku świata idealnego. Dusza nadaje ciału życie, powoduje ruch, jednakże ciało ogranicza ją i stanowi tylko tymczasowe miejsce pobytu. Filozofia ma ułatwić duszy żyjącej w ciele odnalezienie swoich związków ze światem idei. Platonizm wywarł silny wpływ na myśl europejską, a szczególnie na chrześcijańskie myślenie religijne.