Pinyin

Pinyin, more formally called Hanyu Pinyin ( ; ; ), is the most common Standard Mandarin romanization system in use. Hanyu means the Chinese language, pin means "spell" and yin means "sound". It is also known as scheme of the Chinese phonetic alphabet ( ; ; ).Pinyin uses the Latin alphabet to represent sounds in Standard Mandarin. The way these letters represent sounds in Standard Mandarin differs from other languages that use the Roman alphabet. For example, the sounds indicated in pinyin by b and g correspond more closely to the sounds indicated by p and k in some Western uses of the Latin script, e.g., French. Other letters, like j, q, x or zh, indicate sounds that do not correspond to any exact sound in English. Some of the transcriptions in pinyin, such as the ang ending, do not correspond to English pronunciations either. This means that people who have not studied Chinese or the pinyin system are likely to severely mispronounce some words if they attempt to pronounce pinyin according to their own language spellings.
See more at Wikipedia.org...

Le pinyin (拼音 pīnyīn) signifie littéralement « épeler les sons » en mandarin standard et se réfère au hanyu pinyin (汉语拼音 hànyǔ pīnyīn, signifiant littéralement : « épeler les sons de la langue des Han »), qui est un système de romanisation (transcription phonétique en écriture latine) du mandarin, utilisé en République populaire de Chine. Le projet de transcription de la langue chinoise (référence absolue du système Pinyin) aboutissant au pinyin a été approuvé le , pendant la cinquième session plénière de l'Assemblée populaire nationale de la République populaire de Chine. Le pinyin a été adopté en 1979 par le gouvernement chinois. Il supplanta des transcriptions plus anciennes comme le système Wade-Giles (1859 ; modifié en 1912) ou le Bopomofo. Des systèmes similaires ont été conçus pour les autres dialectes chinois et les minorités non Han de la République populaire de Chine.
Pour la suite, voir Wikipédia.org…

Hànyu Pinyin Fang'àn , meist nur kurz Pinyin, zur Abgrenzung von Tongyong Pinyin auch Hanyu Pinyin genannt, ist die offizielle chinesische Romanisierung des Hochchinesischen in der Volksrepublik China. Diese phonetische Umschrift auf der Basis des lateinischen Alphabets wurde vom Staatsrat am 06.02.1956 offiziell beschlossen und Ende 1957 genehmigt. Sie löste damit auf dem Festland die 1921 eingeführte nicht-lateinische Zhuyin-Umschrift (Bopomofo) ab.
Mehr unter Wikipedia.org...

Hanyu Pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński. Hanyu pinyin został zatwierdzony przez rząd chiński w 1958 r., a wprowadzony do szerokiego użytku został dopiero w 1979 r., po otwarciu Chin na świat. Miał zastąpić starsze metody transkrypcji:oparty na grafice chińskiej, a nie łacińskiej, alfabet bopomofo (w zasadzie system nauczania poprawnej wymowy, stąd inna nazwa zhuyin zimu), który stworzono w Chinach na początku XIX wieku,system Gwoyeu Romatzyh z 1909 r. - skomplikowany, gdyż próbujący zapisywać tony bez uzycia znaków diakrytycznych, a poprzez modyfikację wyglądu sylaby podstawowejtranskrypcje zagraniczne, np. najpopularniejszą na Dalekim Wschodzie brytyjską transkrypcję Wade'a i Gilesa z 1859 r. (wersja zmodyfikowana z 1912 r.).
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...

Il pinyin (拼音) è il sistema di trascrizione ufficiale del cinese standard.Pinyin (拼音, pīnyīn) letteralmente in Cinese significa "trascrivere suoni" e generalmente si riferesce al Hànyǔ Pīnyīn (汉语拼音, letteralmente: "traslitterazione della lingua degli Hàn"), che è un sistema di romanizzazione (notazione fonetica e traslitterazione in scrittura latina) dei caratteri del cinese standard, mandarino variante di Pechino, usato nella Repubblica Popolare Cinese, chiamato anche Putonghua (普通话, in pinyin Pǔtōnghuà, letteralmente "linguaggio parlato standard"). Il sistema è costituito da 26 lettere i cui valori fonetici sono qui di seguito esemplificati in modo indicativo, per quanto possibile in riferimento alla lingua italiana: a    cioè (nella sillaba yan e dopo la i e la u pronunziata come ü); vicina ad ha (negli altri casi).
Per saperne di più visita Wikipedia.org...