Urodził się w zamożnej, mieszczańskiej rodzinie. Studiował nauki polityczne w Kenyon College w USA oraz prawo na uniwersytecie w Sztokholmie. Odbył służbę wojskową, uzyskując stopień porucznika kawalerii. Od 1958 roku był członkiem Parlamentu sprawując w międzyczasie inne istotne funkcje. Karierę rozpoczął u progu lat 50. w młodzieżówkach socjalistycznych, stopniowo wspinając się po drabinie władzy. W latach 1953-1954 pracował w ministerstwie obrony. W latach 1954-1963 był sekretarzem premiera Tage Erlandera. Szybko stał się jego najbliższym doradcą i zyskał opinię niezwykle dynamicznego polityka młodej generacji. Kolejne 2 lata spędził jako minister bez teki, w latach 1965-1967 był już ministrem transportu i komunikacji, a w latach 1967-1969 - ministrem oświaty. Na rządowych stanowiskach dał się poznać jako sprawny administrator, potrafiący umiejętnie reagować i nie unikający trudnych decyzji.