Nabuchodonozor II

Nabuchodonozor II (akadyjskie Nabu-kudurri-uçur, ? - 562 p.n.e.), król Babilonii w latach ok.605-562 p.n.e., syn Nabopolassara.Jego panowanie było okresem hegemonii państwa chaldejskiego na Bliskim WschodzieJeszcze jako książę pokonał w 605 p.n.e. faraona Necho II w bitwie pod Karkemisz. Po objęciu tronu podbił Syrię, Palestynę i części Fenicji (zajął miasto Tyr), ponoć po 13 latach blokady miasta. Dążył do podboju Egiptu, ale bez skutku. W roku 598 p.n.e. poprowadził wojska babilońskie na Jerozolimę stolice królestwa Judy. Wyprawa zakończyła się zdobyciem miasta 16 marca 597 p.n.e.. Król Jojakin wraz z częścią poddanych został przesiedlony do Babilonu, władcą Judy został mianowany Sedecjasz. W roku 586 p.n.e. z powodu buntu Sedecjasza miasto zostało zburzone przez Babilończyków (29 lipca 587 p.n.e.) a większość mieszkańców uprowadzona do Babilonu (początek tzw. niewoli babilońskiej Żydów). Pod koniec swego panowania ponoć postradał zmysły, co zostało ukazane m.in. na obrazie Williama Blake'a (1757-1827). Cierpiał na likantropię - wydawało mu się, że jest świnią. Mimo to za jego panowania państwo przeżywało szczyt świetności.
W celu uzyskania więcej informacji, zobacz w Wikipedia.οrg...