Asphalt (über lat. und frz. aus , etwa ‚unzerstörbar‘, zu sphállesthai ‚zu Fall kommen‘) bezeichnet eine natürliche oder technisch hergestellte Mischung aus dem Bindemittel Bitumen und Gesteinskörnungen, die im Straßenbau für Fahrbahnbefestigungen, im Hochbau für Fußbodenbeläge, im Wasserbau und seltener im Deponiebau zur Abdichtung verwendet wird. Aus technischen und wirtschaftlichen Gründen sind Asphaltbefestigungen in verschiedenartige Schichten unterteilt. Hierbei werden Asphalttrag-, Asphaltbinder-, und Asphaltdeckschichten unterschieden. Je nach Dicke und Lage liefern sie ihren Anteil zur Tragfähigkeit der Gesamtkonstruktion, sofern alle Schichten zu einem kompakten Baukörper verbunden sind. Asphalt verhält sich chemisch nahezu inert (träges Reaktionsverhalten) und weist ein thermoplastisches Verhalten auf.

L’asphalte est un mélange de bitume et de granulats. C'est un matériau « fermé », c'est à dire qu'il n'y a aucun vide. À l'état naturel, c'est un mélange de bitume et de roche calcaire. Sous l'effet de la compression de ces deux matériaux au cours du temps par les couches supérieures, le calcaire est imprégné à cœur par le bitume (environ 12% de bitume). Cette roche est actuellement exploitée sous forme de poudre que l'on incorpore à d'autres formules. On le trouve dans des mines ou même affleurant à la surface. En France, il n'existe qu'un gisement utilisé actuellement, près de Nîmes dans le Gard. Les ressources disponibles y sont très importantes.

Asfalt (äldre synonymer bitumen judaicum, svart bernsten, judebeck, jordbeck) används ofta som en förkortning av asfaltbetong, som används till vägbeläggningslager och består av bindemedlet bitumen (förr stenkolstjära) och krossat stenmaterial. Innan det färdigblandade materialet lagts ut på väg, kallas det asfaltmassa. Ordet härstammar från grekiskans ἄσφαλτος, asfaltos.

Asfalt – materiał (lepka ciecz lub skała) pochodzenia naturalnego (asfalt naturalny) lub otrzymywany jako jedna z frakcji przerobu ropy naftowej (asfalt ponaftowy), o konsystencji stałej lub półstałej o barwie od ciemnobrązowej do czarnej. Jest on układem koloidalnym o dużej trwałości, składającym się z dwóch faz: rozproszonej (asfalteny) i rozpraszającej (oleje). Jest stosowany do budowy nawierzchni dróg, do produkcji papy oraz jako materiał izolacyjny. Jest to mieszanina wielkocząsteczkowych węglowodorów łańcuchowych, cyklicznych oraz związków heterocyklicznych. O jakości asfaltu decyduje jego temperatura mięknienia, ciągliwość, stopień penetracji, łamliwość. Należy do tak zwanych bitumin.

Асфа́льт (от греч. άσφαλτος — горная смола) — смесь битумов (60—75 % в природном и 13—60 % в искусственном) с минеральными веществами (известняком, песчаником и др.). Применяют в смеси с песком, гравием, щебнем для устройства шоссейных дорог, как кровельный, гидро- и электроизоляционный материал, для приготовления замазок, клеев, лаков и др.