Od 1912 roku był związany z ruchem socjalistycznym. W czasie I wojny światowej był w armii austriackiej na froncie wschodnim. W nowo powstałej Czechosłowacji kontynuował działalność w lewicowym odłamie partii socjalistycznej. W 1921 roku był jednym z założycieli Komunistycznej Partii Czechosłowacji (KPCz), na czele której stał od 1929 (do 1945 jako sekretarz generalny, następnie jako przewodniczący. Od 1935 sekretarz KW Międzynarodówki Komunistycznej. Od listopada 1939 do kwietnia 1945 przebywał w ZSRR. Po powrocie do Czechosłowacji był wicepremierem w rządzie Żdenka Fierlingera. W wyniku zwycięstwa KPCz w wyborach parlamentarnych w maju 1946 został premierem (lipiec 1946.) W lutym 1948 doprowadził do przejęcia dyktatorskiej władzy przez komunistów. 14 czerwca 1948, po rezygnacji E. Benesza został prezydentem Czechosłowacji. Wprowadził w Czechosłowacji stalinowski system rządów.