Istota obrazowania kamer cyfrowych opiera się na specjalnych przetwornikach, tak zwanych matrycach, wyróżniamy dwa ich rodzaje CCD – Charge Coupled Device oraz CMOS – Complementary MOS.

Jedną z przyczyn fenomenu wzrostu popularności cyfrowego zapisu wideo pod koniec lat 90 był fakt, że materiał na kasecie DV/MiniDV/Digital8 jest praktycznie idealnie trwały, a trwałość ta zależy tylko od ewentualnych czynników mechanicznych oddziałujących na taśmę. Dla porównania – zużyta (przyjęła wiele nagrań) taśma analogowa (VHS, S-VHS, 8, Hi8) będzie przyjmować obraz bardziej nieostry, o słabych barwach, dużo gorszej jakości niż nowa taśma. Natomiast zużyta taśma cyfrowa spowoduje, że nagrany na nią obraz może mieć pojedyncze zaniki w obrazie lub zakłócenia cyfrowe w postaci artefaktów graficznych. Praktycznie jednak rzecz biorąc, stare, kilkuletnie kasetki MiniDV, ilekroć byśmy ich nie odtwarzali, to nadal jakość znajdującego się na niej materiału będzie dokładnie taka sama jak po nagraniu.