Jean-Baptiste Pierre Antoine de Monet, Chevalier de la Marck (Bazentin, Somme, 1 August 1744 – Paris, 18 December 1829), often known simply as Lamarck, was a French naturalist. He was a soldier, biologist, academic, and an early proponent of the idea that evolution occurred and proceeded in accordance with natural laws.

Jean-Baptiste Pierre Antoine de Monet, Chevalier de Lamarck (* 1. August 1744 in Bazentin-le-Petit, Somme; † 28. Dezember 1829 in Paris) war ein französischer Botaniker und Zoologe. Lamarck ist der Begründer der modernen Zoologie der Wirbellosen, prägte den Begriff Biologie und legte als erster eine ausformulierte Evolutionstheorie vor. Diese umfasst als Hauptprinzip eine gerichtete Höherentwicklung von durch wiederholte Urzeugung entstandenen Organismen, durch die die einzelnen Klassen entstehen; und als Nebenprinzip die Vererbung erworbener Eigenschaften, die zur Artenvielfalt führt. Nur dieses letztere Prinzip wird seit dem späteren 19. Jahrhundert als Lamarckismus bezeichnet. Sein botanisches Autorenkürzel lautet „Lam.“.

Jean-Baptiste Pierre Antoine de Monet, chevalier de Lamarck ( 1744, Bazentin, Somme – , Paris) est un naturaliste français connu pour avoir proposé le premier une théorie matérialiste et mécaniste de la vie et de l'évolution des êtres vivants. Cette dernière est fondée sur deux principes :

1. la complexification croissante de l'organisation des êtres vivants sous l'effet de la dynamique interne propre à leur métabolisme ;
2. la diversification, ou spécialisation, des êtres vivants en de multiples espèces, sous l'effet des circonstances variées auxquelles ils sont confrontés dans des milieux variés et auxquelles ils sont contraints de s'adapter en modifiant leur comportement ou leurs organes pour répondre à leurs besoins (cette modification n'étant pas le produit de leur volonté ou de leur désir, mais toujours de cette dynamique interne propre à la vie conçue ici comme un processus où les flux de matière nécessaires à la vie structurent la matière vivante et, par suite, les organismes).

Il est également un de ceux qui ont pour la première fois utilisé le terme de biologie pour désigner la science qui étudie les êtres vivants.

Jean-Baptiste de Lamarck (fullständigt namn: Jean-Baptiste Pierre Antoine de Monet, riddare av Lamarck), född 1 augusti 1744 i Bazentin-le-Petit, Picardie, Frankrike, död 28 december 1829 i Paris. Den förste vetenskapsman som lade fram en evolutionsteori, den så kallade Lamarckismen.

Jean Baptiste de Lamarck (1744-1829) - właściwie Jean-Baptiste Pierre Antoine de Monet, Chevalier de Lamarck urodził się 1 sierpnia 1744 roku, w niewielkiej miejscowości Bazentin-le-Petit na północy Francji. Był najmłodszym z jedenastu rodzeństwa w rodzinie o długich tradycjach wojskowych - ojciec i kilku starszych braci byli żołnierzami. Młody Lamarck wstąpił do jezuickiego seminarium w Amiens około roku 1756, lecz w niedługim czasie po śmierci ojca w 1760r., opuścił je by wstąpić do francuskiej armii, stacjonującej latem 1761 r. w Niemczech. Już w czasie pierwszej bitwy w Wojnie siedmioletniej zasłynął wybitną odwagą na polu walki i został mianowany oficerem. Po ogłoszeniu pokoju w 1763r., Lamarck spędził 5 lat w garnizonie na południu Francji. Rana, którą poniósł w wyniku nieszczęśliwego wypadku, zmusiła go do opuszczenia armii. Przez krótki okres pracował jako kasjer bankowy w Paryżu. Zaczął studiować medycynę i botanikę, i szybko stał się ekspertem w tych dziedzinach. W 1778 roku opublikował pierwszą książkę - 3-częściową „Flore Française” na temat szaty roślinnej Francji. Rok później, w 1779, z pomocą Georges-Louis Leclerc i Comte de Buffon został członkiem Francuskiej Akademii Nauk. Po sukcesie pierwszego dzieła Lamarckowi zaproponowano stanowisko asystenta botaniki w Jardin des Plantem - królewskim ogrodzie botanicznym, który był jednocześnie centrum nauk medycznych i biologicznych badań. W czasie podróży po Europie w 1781 roku był prywatnym korepetytorem syna Comte’go de Buffon’a. Kontynuował nisko płatną pracę asystenta w Jardin des Plantem, żyjąc w ubóstwie. W dodatku musiał bronić się przed zwolnieniem z Francuskiej Akademii Nauk, gdzie przeprowadzano cięcie kosztów w biurokracji. Wszystko to do 1793 rok. Tego roku Ludwik XVI i Maria Antonina zostali ścięci na gilotynie, a Jardin des Plantem przekształcono w Musée National d'Histoire Naturelle - Muzeum Narodowe Historii Naturalnej, czego od dawna domagał się Lamarck. Miało być prowadzone przez 12 profesorów różnych dziedzin. Lamarckowi przypadła katedra historii naturalnej robaków i insektów(ogólnie -bezkręgowców), o czym nie miał pojęcia. Dla usprawiedliwienia Lamarcka trzeba dodać, że do czasów Linneusza niewielu biologów uważało bezkręgowce za temat warty badań naukowych. Zbiór bezkręgowców w Muzeum był duży i nieustannie się powiększający, ale źle zorganizowany i sklasyfikowany. Mimo że teoretycznie wszyscy profesorowie Muzeum byli równi rangą, katedra Lamarcka była najmniej prestiżowa. Lamarck dostrzegł jednak ogromną możliwość nauki i stworzenia nowego działu biologii. Mnogość i różnorodność insektów postrzegał jako bogate źródło do badań. Lamarck znalazł nawet czas na napisanie rozpraw z fizyki i meteorologii, uwzględniając nawet nietypowe zjawiska pogodowe. Jednak dorobek Lamarcka nigdy nie stał się popularny za jego życia, i Lamarck nie otrzymał respektu czy prestiżu, jakie spodobałyby się jego patronowi Buffonowi czy koledze Cuvierowi. Cuvier szanował osiągnięcia Lamarcka w dziedzinie bezkręgowców, ale całkowicie pomijał jego teorię ewolucji; używał nawet swych wpływów by ją zdyskredytować. Większość życia Lamarcka było nieustanną walką z biedą. Na domiar złego od około 1818 roku zaczął tracić wzrok, a ostatnie lata życia przeżył będąc już ślepym. Opiekę nad nim sprawowała przywiązana córka(żenił się cztery razy). Kiedy zmarł 28 grudnia 1829 roku w Paryżu, pogrzeb był bardzo skromny, mimo że mowę pożegnalna wygłosił przyjaciel Geoffroy Saint-Hilaire. Złożono go w wynajętym grobie. Po 5 latach jego ciało zostało przeniesione, ale nie wiadomo dziś, gdzie znajdują się szczątki.