W latach 1801-1813 był profesorem w Królewskim Instytucie Wielkiej Brytanii, od 1803 był członkiem Towarzystwa Królewskiego w Londynie, a w latach 1820-1827 jego przewodniczącym.

Zajmował się elektrolizą roztworów wodnych, wody oraz stopionych soli, co przyniosło niespodziewane rezultaty. Na podstawie swoich eksperymentów zauważył, że doprowadzając do roztworu soli lub wodorotlenków metali aktywnych (z grup głównych układu okresowego) prąd elektryczny, można wytworzyć gazowy wodór. Elektroliza soli stopionych pozwoliła wyizolować po raz pierwszy czyste metale aktywne.