Metoda bezpośredniej syntezy amoniaku z wodoru i azotu została odkryta przez niemieckiego fizykochemika Fritza Habera. Otrzymał on za to Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii w roku 1918. Metoda ta spowodowała, że wytworzenie amoniaku na skalę przemysłową stało się ekonomicznie możliwe. Metoda ta została wykorzystana na dużą skalę przy użyciu katalizatorów i wysokiego ciśnienia przez Carla Boscha, chemika przemysłowego, który otrzymał Nagrodę Nobla w 1931 r. razem z Friedrichem Bergiusem za badania nad reakcjami prowadzonymi w wysokich ciśnieniach.