Pruisen was van oudsher het gebied van de West-Baltische stam de Pruisen, gelegen tussen Achter-Pommeren en Koerland en ongeveer overeenkomend met de latere provincies Oost-Pruisen en West-Pruisen. In de dertiende eeuw veroverde de Duitse Orde het gebied. Het werd in 1525 een seculier hertogdom onder het Huis Hohenzollern, dat de staat sinds 1618 regeerde in personele unie met Brandenburg. Sinds de verheffing van Pruisen tot koninkrijk in 1701 gebruikt men de naam "Pruisen" veelal om het gehele Hohenzollern-rijk mee aan te duiden. Het land werd in de achttiende eeuw onder Frederik de Grote een Europese grootmacht. Door enorme uitbreidingen in de achttiende en negentiende eeuw omvatte Pruisen uiteindelijk grote delen van West- en Noord-Duitsland en van het huidige Polen. Premier Otto von Bismarck verenigde de Duitse staten in 1871 in het Duitse Keizerrijk, waarvan de koning van Pruisen keizer was. Van 1871 tot 1945 was Pruisen verreweg de grootste deelstaat van het Duitse Rijk, maar verloor het geleidelijk aan belang. Het land hield na de Tweede Wereldoorlog in 1945 de facto op te bestaan en werd in 1947 door de geallieerden ook de jure opgeheven.