Fabius

Fabius was Patriarch van Antiochië van 253 tot 256. Was de opvolger van patriarch Babylas (237-253) die in de gevangenis stierf na marteling tot bekentenis. Tijdens het patriachaat van Fabius moest de kerk het hoofd bieden aan de vervolgingen door Decius als ook het schisma veroorzaakt door tegenpaus Novatianus. Aanvankelijk was Fabius diens zaak toegeneigd maar onder druk van onder andere paus Cornelius blijft hij de orthodoxe leer trouw. In een brief Dionysius uit 256 komen we dan te weten dat hij overleden is en opgevolgd door Demetrius (256-260). Deze moet de laatste aanhangers van het Novatianisme verdrijven uit Antiochië.
Zie meer op Wikipedia.org...

De gens Fabia was één van de oudste patricische gentes te Rome, dat haar afkomst terugvoerde tot Hercules en de Arcadische Euander. (Ovidius, Fast. II 237, ex Pon. III 3. 99; Juv. VIII 14; Plutarchus, Fab. Max. 1; Paul. Diac. s. v. Favii, ed. Müller.) De naam zou oorspronkelijk Fodii of Fovii zijn geweest, wat zou afgeleid zijn van het feit dat de eerste van die naam de methode om wolven te vangen met behulp van greppels (foveac) zou hebben uitgevonden. Maar volgens Plinius maior (H. N. XVIII 3) was de naam afgeleid van faba, een boon, een groente die door de Fabii als eerste gecultiveerd zou zijn. De vraag of de Fabii een Latijnse of Sabijnse gens was, is een felbediscusieerd punt. Niebuhr en, na hem, Göttling (Geschichte der Römische Staatsv., pp. 109, 194.) beschouwen ze als Sabijnen. Maar de aangevoerde reden lijkt niet voldoende. Bovendien is er een legende in dewelke hun naam voorkomt, die verwijst naar een tijd toen de Sabijnen nog niet opgenomen waren in het Imperium Romanum. Deze legende, zoveel moet worden gezicht, is slecht verhaald door de pseudo-Aurelius Victor (de Orig. Gent. Rom. 22), maar er wordt tevens op gealludeerd door Plutarchus (Romulus 22) en Valerius Maximus (II 2. § 9).
Zie meer op Wikipedia.org...