The epidermis is composed of the outermost layers of cells in the skin, "epi" in Greek meaning "over" or "upon", which together with the dermis forms the cutis. The second layer of skin is sometimes called inerdermus, Latin for 2nd layer.

Als Epidermis (griech. epi über, darauf; derma Haut) bezeichnet man die Oberhaut bei Wirbeltieren und beim Menschen. Sie bildet als äußerste Hautschicht die eigentliche Schutzhülle gegenüber der Umwelt. Sie ist mehrschichtig und besteht zu 90 Prozent aus Keratinozyten, den eigentlichen Epidermiszellen, die durch so genannte Desmosomen zusammengehalten werden. In den obersten Schichten besteht die Epidermis aus verhornten Plattenepithelzellen. Man unterscheidet insgesamt fünf Schichten: Hornschicht (Stratum corneum), Glanzschicht (Stratum lucidum), Körnerschicht (Stratum granulosum), Stachelzellschicht (Stratum spinosum), Basalschicht (Stratum basale).

En anatomie, l'épiderme est la couche superficielle de la peau dont la surface est formée de cellules mortes kératinisées, qui se desquament. L’épiderme (étymologiquement formé en grec des mots epi, sur et derma, peau) désigne le tissu de nature épithéliale qui recouvre le derme (conjonctive recouvrant l'hypoderme, tissu profond de la peau).

Naskórek (łac. epidermis) - najbardziej zewnętrzna i jednocześnie najcieńsza warstwa skóry - ma około 0,5 mm, przy czym grubość ta jest większa (do 1,0 - 1,5 mm) na skórze podeszwy i dłoni. Tradycyjnie uważa się, że naskórek zbudowany jest z wielowarstwowego nabłonka płaskiego rogowaciejącego, w rzeczywistości jednak tylko dwie, trzy warstwy żywych komórek leżących najbardziej powierzchownie są płaskimi. Większość keratynocytów to komórki sześcienne lub walcowate.