Dud

Dudul (Morus) este un gen de 10–16 specii de foioase care cresc în regiunile temperate sau subtropicale din Asia, Africa, Europa şi America de Nord, majoritatea speciilor fiind originare din Asia.
Mai multe la Wikipedia.org...

گلوله عمل نکرده ،بد،بى مصرف گلوله معيوب ،نوعى پارچه پشمى ،منفجر نشده ،ادم مهمل ،ترقه خراب ،هرچيز خراب
ورزش : فشنگ اتش نشو
علوم نظامى : منفجر نشدن گلوله گلوله ناپيدا
 کلمات مرتبط(7) 

کلمات مرتبط(dud):



بازگشت به واژه dud


absolute dud 
dud cheque 
 dud probability 
dwarf dud 
 flare dud 
flyable dud 
 nuclear dud 

fałszywka; niewypał

غزل 8

ساقيا برخيز و درده جام را
خاک بر سر کن غم ايام را

ساغر مي بر کفم نه تا ز بر
برکشم اين دلق ازرق فام را

گر چه بدناميست نزد عاقلان
ما نمي‌خواهيم ننگ و نام را

باده درده چند از اين باد غرور
خاک بر سر نفس نافرجام را

دود آه سينه نالان من
سوخت اين افسردگان خام را

محرم راز دل شيداي خود
کس نمي‌بينم ز خاص و عام را

با دلارامي مرا خاطر خوش است
کز دلم يک باره برد آرام را

ننگرد ديگر به سرو اندر چمن
هر که ديد آن سرو سيم اندام را

صبر کن حافظ به سختي روز و شب
عاقبت روزي بيابي کام را

غزل 127

روشني طلعت تو ماه ندارد
پيش تو گل رونق گياه ندارد

گوشه ابروي توست منزل جانم
خوشتر از اين گوشه پادشاه ندارد

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آينه داني که تاب آه ندارد

شوخي نرگس نگر که پيش تو بشکفت
چشم دريده ادب نگاه ندارد

ديدم و آن چشم دل سيه که تو داري
جانب هيچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده اي مريد خرابات
شادي شيخي که خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشين که آن دل نازک
طاقت فرياد دادخواه ندارد

گو برو و آستين به خون جگر شوي
هر که در اين آستانه راه ندارد

ني من تنها کشم تطاول زلفت
کيست که او داغ آن سياه ندارد

حافظ اگر سجده تو کرد مکن عيب
کافر عشق اي صنم گناه ندارد

غزل 224

خوشا دلي که مدام از پي نظر نرود
به هر درش که بخوانند بي‌خبر نرود

طمع در آن لب شيرين نکردنم اولي
ولي چگونه مگس از پي شکر نرود

سواد ديده غمديده‌ام به اشک مشوي
که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوي خود دريغ مدار
چرا که بي سر زلف توام به سر نرود

دلا مباش چنين هرزه گرد و هرجايي
که هيچ کار ز پيشت بدين هنر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که آبروي شريعت بدين قدر نرود

من گدا هوس سروقامتي دارم
که دست در کمرش جز به سيم و زر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمي دگري
وفاي عهد من از خاطرت به درنرود

سياه نامه‌تر از خود کسي نمي‌بينم
چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفيد
چو باشه در پي هر صيد مختصر نرود

بيار باده و اول به دست حافظ ده
به شرط آن که ز مجلس سخن به درنرود

غزل 233

دست از طلب ندارم تا کام من برآيد
يا تن رسد به جانان يا جان ز تن برآيد

بگشاي تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن برآيد

بنماي رخ که خلقي واله شوند و حيران
بگشاي لب که فرياد از مرد و زن برآيد

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش
نگرفته هيچ کامي جان از بدن برآيد

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم
خود کام تنگدستان کي زان دهن برآيد

گويند ذکر خيرش در خيل عشقبازان
هر جا که نام حافظ در انجمن برآيد

غزل 242

بيا که رايت منصور پادشاه رسيد
نويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد

جمال بخت ز روي ظفر نقاب انداخت
کمال عدل به فرياد دادخواه رسيد

سپهر دور خوش اکنون کند که ماه آمد
جهان به کام دل اکنون رسد که شاه رسيد

ز قاطعان طريق اين زمان شوند ايمن
قوافل دل و دانش که مرد راه رسيد

عزيز مصر به رغم برادران غيور
ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسيد

کجاست صوفي دجال فعل ملحدشکل
بگو بسوز که مهدي دين پناه رسيد

صبا بگو که چه‌ها بر سرم در اين غم عشق
ز آتش دل سوزان و دود آه رسيد

ز شوق روي تو شاها بدين اسير فراق
همان رسيد کز آتش به برگ کاه رسيد

مرو به خواب که حافظ به بارگاه قبول
ز ورد نيم شب و درس صبحگاه رسيد

غزل 264

خيز و در کاسه زر آب طربناک انداز
پيشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز

عاقبت منزل ما وادي خاموشان است
حاليا غلغله در گنبد افلاک انداز

چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است
بر رخ او نظر از آينه پاک انداز

به سر سبز تو اي سرو که گر خاک شوم
ناز از سر بنه و سايه بر اين خاک انداز

دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست
از لب خود به شفاخانه ترياک انداز

ملک اين مزرعه داني که ثباتي ندهد
آتشي از جگر جام در املاک انداز

غسل در اشک زدم کاهل طريقت گويند
پاک شو اول و پس ديده بر آن پاک انداز

يا رب آن زاهد خودبين که بجز عيب نديد
دود آهيش در آيينه ادراک انداز

چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ
وين قبا در ره آن قامت چالاک انداز

غزل 382

فاتحه‌اي چو آمدي بر سر خسته‌اي بخوان
لب بگشا که مي‌دهد لعل لبت به مرده جان

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و مي‌رود
گو نفسي که روح را مي‌کنم از پي اش روان

اي که طبيب خسته‌اي روي زبان من ببين
کاين دم و دود سينه‌ام بار دل است بر زبان

گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت
همچو تبم نمي‌رود آتش مهر از استخوان

حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن
چشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان

بازنشان حرارتم ز آب دو ديده و ببين
نبض مرا که مي‌دهد هيچ ز زندگي نشان

آن که مدام شيشه‌ام از پي عيش داده است
شيشه‌ام از چه مي‌برد پيش طبيب هر زمان

حافظ از آب زندگي شعر تو داد شربتم
ترک طبيب کن بيا نسخه شربتم بخوان

غزل 389

چو گل هر دم به بويت جامه در تن
کنم چاک از گريبان تا به دامن

تنت را ديد گل گويي که در باغ
چو مستان جامه را بدريد بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان
ولي دل را تو آسان بردي از من

به قول دشمنان برگشتي از دوست
نگردد هيچ کس دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده
دلت در سينه چون در سيم آهن

ببار اي شمع اشک از چشم خونين
که شد سوز دلت بر خلق روشن

مکن کز سينه‌ام آه جگرسوز
برآيد همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مينداز
که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ
بدين سان کار او در پا ميفکن

غزل 409

اي خونبهاي نافه چين خاک راه تو
خورشيد سايه پرور طرف کلاه تو

نرگس کرشمه مي‌برد از حد برون خرام
اي من فداي شيوه چشم سياه تو

خونم بخور که هيچ ملک با چنان جمال
از دل نيايدش که نويسد گناه تو

آرام و خواب خلق جهان را سبب تويي
زان شد کنار ديده و دل تکيه گاه تو

با هر ستاره‌اي سر و کار است هر شبم
از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو

ياران همنشين همه از هم جدا شدند
ماييم و آستانه دولت پناه تو

حافظ طمع مبر ز عنايت که عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو

غزل 413

خط عذار يار که بگرفت ماه از او
خوش حلقه‌ايست ليک به در نيست راه از او

ابروي دوست گوشه محراب دولت است
آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او

اي جرعه نوش مجلس جم سينه پاک دار
کيينه‌ايست جام جهان بين که آه از او

کردار اهل صومعه‌ام کرد مي پرست
اين دود بين که نامه من شد سياه از او

سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن
من برده‌ام به باده فروشان پناه از او

ساقي چراغ مي به ره آفتاب دار
گو برفروز مشعله صبحگاه از او

آبي به روزنامه اعمال ما فشان
باشد توان سترد حروف گناه از او

حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کرد
خالي مباد عرصه اين بزمگاه از او

آيا در اين خيال که دارد گداي شهر
روزي بود که ياد کند پادشاه از او

غزل 82

آن ترک پري چهره که دوش از بر ما رفت
آيا چه خطا ديد که از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بين
کس واقف ما نيست که از ديده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم
سيلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پاي فتاديم چو آمد غم هجران
در درد بمرديم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان يافت
عمريست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بنديم چو آن قبله نه اين جاست
در سعي چه کوشيم چو از مروه صفا رفت

دي گفت طبيب از سر حسرت چو مرا ديد
هيهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

اي دوست به پرسيدن حافظ قدمي نه
زان پيش که گويند که از دار فنا رفت

[d§d] а разг. некадърен; калпав, лош; несполучлив; фалшив. [d§d] n sl. 1. неизбухнал снаряд; 2. чек без покритие; . нещо несполучливо/калпаво/фалшифицирано, "боклук"; несполука, неуспех; . некадърник.