Turcja po wojnie z Egiptem w latach 1839-1840 okazała się być zaskakująco słaba politycznie, toteż każde z liczących się mocarstw europejskich było zainteresowane uzależnieniem jej od siebie. Dążenia te były jednak dyktowane nie tyle względami politycznymi co ekonomicznymi. W połowie XIX wieku rosyjski handel czarnomorski przewyższał o połowę handel w portach bałtyckich i białomorskich. Stawał się zagrożeniem dla handlu angielskiego i francuskiego na Bliskim Wschodzie. Rosja utrudniała również eksport zboża do Wysp Brytyjskich z Mołdawii i Wołoszczyzny oraz handel austriacki prowadzący Dunajem ku Morzu Czarnemu. Ponadto Rosja wykazywała apetyt na opanowanie handlu we wschodnich rejonach basenu Morza Śródziemnego. W 1852 roku między Rosją i Francją rozpoczął się spór o prawa duchowieństwa prawosławnego, względnie katolickiego do opieki nad miejscami świętymi i w ogóle niemahometańską ludnością imperium tureckiego. W spór wmieszała się Wielka Brytania, w mniejszym stopniu również Austria i Prusy, a przedmiot sporu rozszerzył się o strefy wpływów tych mocarstw w Turcji oraz rewindykacje dotychczasowych jej zobowiązań wobec Rosji. Szczególnie Wielkiej Brytanii zależało na podsycaniu wrogości między Turcją i Rosją, przy czym brytyjskie okręty wojenne wpłynęły do Cieśniny Dardanelskiej.