Okres II wojny światowej spędził w RPA i powrócił wraz z rodziną do Grecji w 1946 r. Kształcił się w akademiach wojskowych oraz na Uniwersytecie w Atenach, gdzie studiował prawo. Po objęciu przez ojca korony w 1947 r. nosił tytuł następcy tronu, a 6 marca 1964 został kolejnym królem Grecji (oficjalnie: Królem Hellenów). Rychło popadł w konflikt o kontrolę nad armią z sędziwym premierem Georgiosem Papandreou, którego ustąpienie ze stanowiska w lipcu 1965 stało się początkiem wielkiego kryzysu państwowego. Następcy Papandreou pełnili swoje obowiązki jedynie tymczasowo, ostatecznie w kwietniu 1967 grupa oficerów pod przewodnictwem Jeoriosa Papadopoulosa dokonała zamachu stanu i przejęła władzę. W grudniu 1967 król - pozostawiony na tronie - podjął próbę kolejnego zamachu, ale po jego niepowodzeniu wyjechał wraz z rodziną do Rzymu. Także na emigracji junta wojskowa pozostawiła króla Konstantyna II oficjalnie na tronie, mianując w Grecji kolejnych regentów (m.in. samego Papadopoulosa). W 1973 r. ostatecznie monarchia została zniesiona, co potwierdziły referenda, w tym przeprowadzone w 1974 r. już po odsunięciu rządzących oficerów. W opinii wielu Greków król był odpowiedzialny za wieloletni zamęt polityczny w Grecji.